Κεντρική σελίδα

 

 

 

Μηνύματα

 

 

 

Αλληλογραφία

 

 

 

Τα πιστεύω μας

 

 

 

Αιτήματα

 

 

 

Προσευχές

 

 

 

Γράψτε μας

 

 

 

Το περιοδικό

 

 

Ομορφιές και προκλήσεις του βυθού της θάλασσας

 

 

Η ΘΑΛΑΣΣΑ! Αυτή η απέραντη γαλάζια απλωσιά που εκτείνεται μπροστά μας στεφανωμένη με ομορφιές και χρώματα, χαρές, φόβους και καημούς, ανέκφραστο μυστήριο.

Κάθε τόσο αλλάζει το πρόσωπο της, γίνεται γαλάζια ή ζαφειρένια, μαβιά ή σκοτεινή. Και καθώς ο φωτεινός νυμφίος τη λούζει το καταμεσήμερο, αυτή ντύνεται το βαθυγάλανο μανδύα της, ενώ όταν σκυθρωπάζει ο ουρανός γίνεται γκρίζα, σκοτεινή, ένα σημάδι της καταστροφής που κρύβει στα σπλάχνα της.

Ο βυθός της κρύβει περισσότερους θησαυρούς, περισσότερα μυστήρια παρά όλη η ξηρά.

Από πού να αρχίσει κανείς και από πού να τελειώσει; Θα αναφέρουμε μερικά, λίγα, γιατί η έρευνα μας μοιάζει κάπως με τον αστυνομικό. Όσο λεπτομερέστερα-εξονυχιστικά κι αν ψάξει σε μια πολυκατοικία πολλά μυστικά θα του ξεφύγουν. Και στην περίπτωση μας δεν έχουμε να κάνουμε με μια πολυκατοικία, αλλά με χίλιες μύριες ομορφιές που διασαλπίζουν άρρητη καλλονή και λαμπρότητα. Θα κάνουμε μια μικρή δειγματοληψία από την απέραντη αφθονία.

ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ και σπάνιες απολαύσεις δοκιμάζουν όσοι αντικρίζουν τον υποβρύχιο παράδεισο. Βυθός: ένας κόσμος απίστευτος, που κρύβει αινίγματα με αφάνταστες ποικιλίες.

Στα 750 μέτρα γαρίδες που φωτοβολούν. Και τα φύκια ακόμη ανακαλύπτουν στον ερευνητή του βυθού έκτακτες ομορφιές. Μερικά απ’ αυτά έχουν έντονο κόκκινο χρώμα και δίνουν την εντύπωση, ότι πρόκειται για καταποντισμένα τριαντάφυλλα.

Τα φύκια αποτελούν το 10% του φυτικού κόσμου. Σε ένα γραμμάριο νερού είναι δυνατό να υπάρχουν περισσότερα από 100.000(!) άτομα μονοκύτταρων φυκιών! Όταν βρίσκονται στον βυθό των υδάτινων μαζών λέγονται βένθος, ενώ όταν αιωρούνται αποτελούν το λεγόμενο φυσικό πλαγκτόν.

Για την εξαιρετικά μεγάλη σημασία των φυκιών μπορούν επί πλέον να αναφερθούν τα εξής γενικά: Τα φύκια στις θάλασσες αποτελούν μια από τις κυριότερες τροφές των υδρόβιων ζωικών οργανισμών. Είναι φυτά φωτοσυνθετικά και το παραγόμενο απ’ αυτά οξυγόνο παρέχει το 50% του υπάρχοντος στην ατμόσφαιρα.

Πολλά απ’ αυτά χρησιμοποιούνται σαν πρώτη ύλη στη βιομηχανία για παραγωγή λιπασμάτων, ζωοτροφών κλπ. Όπως, επίσης, και στη φαρμακοβιομηχανία. Είναι βεβαιότητα και όχι απλή επιστημονική φαντασία, ότι πολύ σύντομα θα χρησιμοποιηθούν για τη διατροφή του ανθρώπου, αφού ήδη γίνονται προσπάθειες «καλλιέργειας» φυκιών γι’ αυτό τον σκοπό. Η φωτοσύνθεση σ’ αυτά μπορεί να γίνει και μέχρι του βάθους 180 μέτρα! Υπάρχουν βιότοποι, όπου σ’ ένα γραμμάριο χώματος έχουν μετρηθεί 100.000 μονοκύτταρα φύκια.   

 

Ασυνήθιστα και παράξενα είδη από τον εκπληκτικό κόσμο του βυθού

Στα θαλάσσια φύκια ανήκουν τα λεγόμενα διάτομα. Είναι φυτά, σύνολο μικρών μονοκύτταρων οργανισμών, που δεν φαίνονται με γυμνό μάτι παρά μόνο με ένα καλό μικροσκόπιο, και βοηθούν στην παραγωγή οξυγόνου όπως όλα τα φυτά.

Τα διάτομα μαζί με άλλους μικροοργανισμούς αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του πλαγκτού της θάλασσας. Ένα μόνο διάτομο, μέσα σ’ ένα μήνα, μπορεί να πολλαπλασιαστεί σε εκατό εκατομμύρια διάτομα! Όταν τα κοιτάζουμε με το μικροσκόπιο, παρουσιάζουν μια απερίγραπτη ομορφιά σε σχέδια, σε λάμψη, σε συμμετρία.

Ποιος  καλλιτέχνης τα ‘φτιαξε με τέτοιο γούστο! Ολοζώντανα στολίδια περιλαμβάνει τούτος ο τεράστιος μικρόκοσμος. Άλλα σαν άστρα, άλλα σαν πολυέλαιοι, σαν έλικες, τρίγωνα, τετράγωνα, ρόμβοι, ένα σωρό ατέλειωτα σχέδια. Πολλές πραγματικότητες δεν πιάνουν τα γήινα μάτια μας.

ΤΟ ΔΙΑΤΟΜΟ είναι κλεισμένο σ’ ένα διάφανο όστρακο και, όταν πεθαίνει τα νεκρά όστρακα απολιθώνονται και σχηματίζουν τεράστιες εκτάσεις από πυριτικά πετρώματα. Αυτά είναι ο κύριος φυτικός κόσμος της θάλασσας, που βοηθά στην παραγωγή οξυγόνου και γίνεται τροφή σε κάθε υδρόβιο οργανισμό, από τις λιλιπούτειες γαρίδες μέχρι τις μεγαλόσωμες φάλαινες.

Πριν χιλιάδες χρόνια υπήρχαν διάτομα στη γη, που σήμερα βρίσκονται απολιθωμένα σε εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα. Πολλοί επιστήμονες συμφωνούν, ότι ένα μέρος από το πετρέλαιο που χρησιμοποιούμε σήμερα βγαίνει από τέτοια απολιθωμένα διάτομα. Κι όλο αυτό από ένα σταγονίδιο λαδιού, που βρίσκεται στον πυρήνα κάθε τέτοιου μικροοργανισμού αόρατου, στο γυμνό μάτι μας.

Οι ερευνητές βρήκαν ότι υπάρχουν πάνω από 15.000 είδη διάτομα, και είναι τόσο μικρά, ώστε για να σχηματιστεί μια σταγόνα απ’ αυτά, χρειάζονται 15 εκατομμύρια!

Σήμερα οι ερευνητές καλλιεργούν και χρησιμοποιούν μικροοργανισμούς και μικρόβια εξειδικευμένα, όπως π.χ. το βακτηρίδιο Acinetobacter calcoaceticus που διασπά το πετρέλαιο: είναι μια μέθοδος εναντίον της ρύπανσης της θάλασσας από διαφυγόν πετρέλαιο.

Αλλά και αντιθέτως υπάρχουν μικροοργανισμοί που δουλεύουν για μας. Δηλαδή είναι εξειδικευμένοι που παράγουν προϊόντα τα οποία αυξάνουν και διευκολύνουν την άντληση του πετρελαίου από τα βάθη της γης.

Ενώ εξ άλλου υπάρχουν χρήσιμοι μικροοργανισμοί που παράγουν πετρέλαιο: Μικροοργανισμούς που παράγουν μεθάνιο ανακάλυψαν σε περιοχές πετρελαιοπηγών Ρώσοι επιστήμονες. Και  λογαριάζουν να τους χρησιμοποιήσουν στην παραγωγή καυσίμων από τα κατάλοιπα του αργού πετρελαίου. Οι μικροοργανισμοί αυτοί αναπτύσσονται σε θερμοκρασίες 28-37 βαθμών Κελσίου.

«Βάλε γαλατσίδα… στο ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου σου και πήγαινε όπου θέλεις εκδρομή!»

Γαλατσίδα: είναι ελληνικό φυτό που φυτρώνει σε μεγάλες εκτάσεις και κάτω από ελαιώνες. Από το γάλα τους παράγεται πετρέλαιο!

Ίσως αρκετοί θεωρήσουν το πάρα πάνω σαν ιδέα- μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Και όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδότησε στη χώρα μας ερευνητική ομάδα, με σκοπό τη διαπίστωση της δυνατότητας παραγωγής πετρελαίου από γαλατσίδες. Μέχρι της στιγμής φαίνεται δυνατή η ετήσια παραγωγή δυο βαρελιών πετρελαίου το στρέμμα με φθηνό κόστος!

 

 

Τα γονίδια

 

 

Ο πυρήνας του κυττάρου ουσιαστικά είναι ένα σακουλάκι, στο οποίο περιέχονται οι φορείς της κληρονομικότητας, δηλαδή τα γονίδια σε μεγάλο αριθμό. Εκεί μέσα είναι γραμμένα – κρυπτογραφημένα – κανονισμοί, δρομολόγια, μηχανισμοί, τρόποι εκτελέσης, λειτουργίες και πρόγραμμα που λέγεται γενετικό και που μεταφράζεται με τον γενετικό κώδικα.

Και εδώ είναι το θαυμαστό, ότι όλοι οι οργανισμοί από τον υπερμικροσκοπικό ιό μέχρι τον άνθρωπο, χρησιμοποιούν την ίδια γενετική γλώσσα, δηλαδή τον ίδιο γενετικό κώδικα. Βάσει αυτού με αυστηρή πειθαρχία εκτελούνται στον κατάλληλο χρόνο όλες οι πολύπλοκες βιοχημικές διεργασίες που συνθέτουν τη ζωή.

Ωστόσο παρά τις συνεχώς αυξανόμενες γνώσεις μας, στο βάθος παραμένει αναπάντητο το ερώτημα: «Ποιο είναι το ποιητικό αίτιο που θέτει σε κίνηση όλους αυτούς τους λειτουργικούς μηχανισμούς και γιατί;»

Κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος, χωρίς προκατάληψη και κακοπιστία, είναι αναγκασμένος από τα πράγματα να παραδεχθεί, ότι ένας Σχεδιαστής πολύ ικανότερος και ευφυέστερος από τον άνθρωπο, έγραψε τον κώδικα αυτό, και συντόνισε και συνέδεσε τα οικοδομικά υλικά και διευθύνει την κατασκευή του. Μια πρόνοια, καταπληκτική πρόνοια, που σου προκαλεί ίλιγγο, αποκαλύπτεται για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, χάρη στις θαυμαστές λειτουργίες που εκτελούν τα «γονίδια».

Μα τι είναι αυτά τα γονίδια (ή genes διεθνώς);

Για να συνοψίσουμε, τα γονίδια είναι:
α) Αόρατα με το συνηθισμένο μικροσκόπιο! Μόνο με το υπερμικροσκόπιο διακρίνονται σε μεγέθυνση περίπου 900.000 φορές.

β) Βρίσκονται μέσα στα χρωματοσώματα του πυρήνα κάθε κυττάρου.

γ) Αντιπροσωπεύουν και κανονίζουν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα (ποιοτικά και ποσοτικά) κάθε ζωντανού οργανισμού.

Δηλαδή αυτά αποτελούν την κληρονομική ουσία κάθε ατόμου. Αυτά κανονίζουν αν, αυτό το κύτταρο ή αυτά τα κύτταρα, θα γίνουν μελιτζάνα ή χελιδόνι, ή φάλαινα, ή πορτοκαλιά, ή γαρίδα, ή άνθρωπος, ή… ή… ό,τι υπάρχει στη δημιουργία. Αυτά τα γονίδια ορισμένα σε αριθμό βρίσκονται τοποθετημένα πάντοτε σε ορισμένη θέση, τακτοποιημένα με επιμέλεια και με θαυμαστή τάξη στα ενδότερα κάθε κυττάρου, μέσα στον πυρήνα.

δ) Τόσο αφάνταστα μικροσκοπικά είναι αυτά τα «γονίδια», ώστε αν τα μαζεύαμε όλα από δυόμισι δισεκατομμύρια ανθρώπους, και τα βάζαμε μαζί, μόλις θα γέμιζαν μια δακτυλήθρα, διότι δισεκατομμυριοστά του μέτρου είναι το μέγεθος τους.

ε) Τέλος αυτά τα υπερμικροσκοπικά «γονίδια» και το υπόστρωμα τους, τα χρωματοσώματα, αποτελούν τους κατοίκους κάθε ζωντανού κυττάρου.

Στο κάθε κύτταρο π.χ. του ανθρώπου υπάρχουν μερικές δεκάδες χιλιάδες διαφορετικά γονίδια! Το μόριο των γονιδίων είναι εξόχως πολύπλοκο και κάτω από ορισμένες συνθήκες αυτοπολλαπλασιάζετα, δηλαδή δημιουργεί (όπως και τα χρωματοσώματα) πιστό αντίγραφο του εαυτού του. Έχει ιδιότητα που δεν τη συναντάμε σε καμιά άλλη χημική ένωση.

Το υλικό από το οποίο αποτελείται, το λένε οι βιολόγοι DNA ή δεσοξυριβοζονουκλεονικό οξύ. Η χημική του σύνθεση είναι εξαιρετικά πολύπλοκη, παρ’ ότι μόνο από 6 χημικά στοιχεία είναι οικοδομημένα (υδρογόνο, οξυγόνο, άνθρακα, άζωτο, θείο και φωσφόρο).

 

 

Ο ανθρώπινος οργανισμός

 

 

Το πόσο ζουν τα ανθρώπινα κύτταρα είναι κάτι που ποικίλει από κύτταρο σε κύτταρο. Έτσι ένα κύτταρο επιθηλιακό του πεπτικού σωλήνα ζει περίπου μιάμιση μέρα. Ύστερα πεθαίνει και αποπίπτει.

Τα λευκά αιμοσφαίρια ζουν γύρω στις 13 ημέρες, τα ερυθρά 120 ημέρες και τα νευρικά κύτταρα ως 100 χρόνια, τα τελευταία δεν αντικαθίστανται.

Ο Αμερικανός βιολόγος J.Pfeifer σημειώνει τα εξής: «Κάθε δευτερόλεπτο πεθαίνουν γύρω στα 50 εκατομμύρια κύτταρα, που τα αντικαθιστούν νέα. Και όμως μένουμε οι ίδιοι και χθες και προχθές και σήμερα.

Το πώς ακριβώς συμβαίνει να ξέρουν τα κύτταρα με ποιον τρόπο πρέπει να αναγεννηθούν, ποιο είναι το επάνω και ποιο το κάτω μέρος, παραμένει ένα αναπάντητο ακόμη θεμελιώδες ερώτημα στη βιολογία».

«Σου διηγείται ίσως κάποιος «διαφωτιστής» ότι είναι θέμα χρόνου ώσπου να κατασκευάσουν ένα ζωντανό κύτταρο; Ξεπερασμένες θεωρίες και φρούδες προσδοκίες.

Αυτό το πίστευαν στον καιρό που επικρατούσε η αντίληψη ότι το κύτταρο είναι ένας όγκος νερού με μερικά συστατικά. Όμως, ανακαλύψαμε σήμερα πόσο περίπλοκη είναι και ΕΝΤΕΛΩΣ αδύνατον να επιτύχει η κατασκευή ενός μόνον ζωντανού κυττάρου.

Μαθηματικοί έκαναν υπολογισμούς και είπαν, θα ήταν πολύ λίγα τα τρισεκατομμύρια ετών, για να μπορούμε να σκεφθούμε πως ένα τέτοιο θαύμα προήλθε από καθαρή σύμπτωση.

Η δημιουργία ενός ζωντανού κυττάρου από νεκρή – άψυχη ύλη, θα ήταν μεγαλύτερο θαύμα από την κατασκευή του ανθρώπου από ένα τέτοιο κύτταρο.

ΛΕΝΕ, ότι δεν πιστεύουν σε Θεό-Δημιουργό, γιατί η επιστήμη έλυσε όλα τα μυστήρια της φύσης. Έκαμε αφάνταστα τεράστιες προόδους. Έφθασε ως το φεγγάρι με προοπτικές για παραπέρα. Μετέβαλε την όψη του πλανήτη μας. Έφτιαξε ηλεκτρονικούς υπολογιστές που κάνουν τρισεκατομμύρια πράξεις στο δευτερόλεπτο κ.α.

Παρακαλούμε, λοιπόν, όλους αυτούς να παρακαλέσουν τους σοφούς τους, όλους τους επιστήμονες όλων των ειδικοτήτων να βάλουν κάτω όλη την επιστήμη για κάτι το πολύ «μικρό». Δεν ζητούμε εμείς οι «αφελείς», που πιστεύουμε στον Θεό, να μας φτιάξουν οι σοφοί αυτοί, που «έλυσαν» τα μυστήρια της φύσης, έναν ελέφαντα ή μια φάλαινα.

Ζητούμε να μας φτιάξουν ένα μικρό ζωύφιο, ένα έντομο, μια μέλισσα, μια μέλισσα ζωντανή, να κινείται, να φτερουγίζει, να τρέχει από άνθος σε άνθος, να συλλέγει το νέκταρ, να φτιάχνει μέλι, να κατασκευάζει με απόλυτη ακρίβεια τα εξάγωνα εκείνα κουτάκια, να τα γεμίζει με μέλι, να τα κλείνει με κερί, όταν γεμίσουν να…να… κτλ. ή επειδή η μέλισσα αποτελείται από δισεκατομμύρια κύτταρα, εγκαταλείπουμε αυτό το αίτημα μας.

Ζητούμε κάτι πολύ-πολύ λιγότερο: Να μας φτιάξουν ένα και μόνο ζωντανό κύτταρο με τα 27 οργανίδια του, με τις πολύπλοκες λειτουργίες του, με τη διπλή έλικα του DNA με τις χιλιάδες γονίδια με…1000… τόσα άλλα…

Αν αυτό το μικρό «έντομο» ή ένα κύτταρο και μόνο οι σοφοί σας δεν μπορούν, παρ’ όλη την έπαρση τους, να το κατορθώσουν, τότε κι εμείς έχουμε το δικαίωμα να πούμε: «Η σοφία του κόσμου αυτού είναι μωρία για τον Θεό.» Έχετε μήπως αντίρρηση;

ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ είναι πάρα πολύ δύσκολο να πιστέψουμε, ότι τέτοιες και τόσες θαυμάσιες λειτουργίες είναι προϊόντα μιας τυχαίας εξέλιξης της ύλης. Εκείνος που αρνείται τη σκοπιμότητα και τάξη που κυριαρχούν στις λειτουργίες αυτές δεν αδικεί τη νοημοσύνη του;

Ο απροκατάληπτος, ταπεινός ερευνητής που αντλεί από το φως της πραγματικής επιστήμης διαισθάνεται την παρουσία ενός μεγάλου και πάνσοφου Νου, που κατευθύνει τα πάντα.

Η τάξη που εμφανίζεται παντού σ’ όλα και έξω από την οποία θα υπήρξε αταξία, αναρχία και χάος, εκφράζει μια πραγματική βαθιά σκοπιμότητα, ένα προετοιμασμένο σχέδιο.

Τύχη και σκοπιμότητα είναι έννοιες ασυμβίβαστες. Αυτή η υπάρχουσα σκοπιμότητα αποκλείει εκ των προτέρων το τυχαίο.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ που πρωτοέρχεται στον κόσμο, όλος κι όλος είναι ένας κόκκος λεπτής άμμου, ένα ζωντανό κύτταρο, στο οποίο έχουν συγχωνευθεί με την γονιμοποίηση το πατρικό και μητρικό κύτταρο.

Ύστερα αυτό το ένα το μοναδικό αυξάνει, αναπτύσσεται, διαμερισματοποιείται, διαιρείται, πολλαπλασιάζεται συνθέτοντας ένα άπειρο πλήθος άλλων κυττάρων, για να διαμορφωθεί σε ένα τέλειο ζωντανό οργανισμό. Ξέρετε πόσα κύτταρα έχει ο άνθρωπος; Εκατό τρισεκατομμύρια περίπου! 100 τρισεκατομμύρια ζωντανά κύτταρα! Όλα αυτά τα 100 τρις… προέρχονται από το ένα το πρώτο, το μοναδικό, που αναφέραμε πριν από λίγο. Και είναι συνενωμένα μεταξύ τους σε μια κοινωνία, όπου συνεργάζονται με ζηλευτή αρμονία.

Τούτο το αξιοθαύμαστο μυστήριο, το σώμα του ανθρώπου, μοιάζει με μια μεγάλη πόλη τεράστια σε έκταση στην οποία μένουν εκατό τρισεκατομμύρια κάτοικοι. Χίλιες χιλιάδες είναι ένα εκατομμύριο. Χίλια εκατομμύρια είναι ένα δισεκατομμύριο. Χίλια δισεκατομμύρια είναι ένα τρισεκατομμύριο. Σκεφθείτε, τώρα, τι σημαίνει: 100 τρισεκατομμύρια κάτοικοι, στην πόλη «Ανθρώπινο Σώμα», με τους νόμους της, τις γεννήσεις, τους θανάτους κτλ. κι ο καθένας από τους κατοίκους αυτούς, είναι επιφορτισμένος με μια ξεχωριστή εργασία.

Οι κάτοικοι του είναι μικροσκοπικοί, γιατί σε μια μικρή σταγόνα αίμα βρίσκονται πέντε εκατομμύρια τέτοιοι κάτοικοι. Τα εκατό, αυτά τρισεκατομμύρια είναι πολυάσχολα και εργάζονται, ένα πολύπλοκο έργο.

Αυτά τα 100 τρισεκατομμύρια κύτταρα αποτελούν τα νεύρα, τον εγκέφαλο, το αίμα, την καρδιά, τα κόκαλα, το δέρμα, ό,τι άλλο υπάρχει στο σώμα μας, συντρέχοντας όλα στον ίδιο σκοπό με την αρμονική λειτουργία τους. Συλλογισθείτε τη μεγάλη ποικιλία τους.

Όλα, όμως, συντονίζονται υπακούοντας σε μια μπαγκέτα ενός αρχιμουσικού, που διευθύνει ορχήστρα με πάρα πολλές- πολλές μυριάδες μουσικά όργανα. Σκεφθείτε, ότι 100 τρισεκατομμύρια βιοχημικά εργαστήρια λειτουργούνε μέσα σ’ ολόκληρο τον οργανισμό μας, ημέρα-νύχτα, τελείως αθόρυβα, με θαυμαστή οργάνωση και τάξη, χωρίς να νιώθουμε κανένα τράνταγμα ή κλονισμό.

Αλλά μέσα σ’ αυτό το μικροσκοπικό βιοχημικό εργαστήριο (το κύτταρο) εμπερικλείονται και άλλα ξεχωριστά υπερμικροσκοπικά σωματίδια (οργανίδια), 500 ως 800 χημικές ουσίες πολύπλοκες, λεπτά νήματα, ίνες, πυρήνας, πυρηνίσκος, κεντροσωμάτια, χρωματοσώματα με τα «γονίδια», πολλά σε αριθμό.

Μέσα στα γονίδια κρύβεται το θαύμα της ζωής. Εκεί υπάρχει μια αφάνταστη αλλά και καταπληκτική οργάνωση, τάξη, ποικιλία. Εκεί μέσα κάθε ιδιότητα του οργανισμού του ατόμου, που εξωτερικεύεται, έχει την αιτία, την αρχή, την καταβολάδα της.

Τα χρωματοσώματα είναι ορισμένα σε αριθμό για κάθε είδος. Στον άνθρωπο π.χ. το κάθε σωματικό κύτταρο του (εκτός από τα γεννητικά), περιέχει 46 χρωματοσώματα και μερικές χιλιάδες γονίδια.

Αυτά τα 46 χρωματοσώματα του ανθρώπου και μόνο αυτά μεταδίδουν από γενεά σε γενεά όλο το κληρονομικό υλικό. Το ανθρώπινο χρωματόσωμα δεν είναι νηματοειδές πράγμα, όπως φαίνεται, κατ’ αρχήν, αλλά ένα βραχιόλι με εκατοντάδες ως χιλιάδες «χάντρες». Τις «χάντρες» αυτές ονόμασαν γονίδια των οποίων μεταφέρονται από γενεά σε γενεά οι κληρονομικές ιδιότητες.       

Για κάθε κληρονομήσιμο χαρακτήρα ενός οργανισμού υπάρχει και το υπεύθυνο γονίδιο. Αυτό μεταβιβάζει την εντολή σχηματισμού και εγκατάστασης της κάθε ιδιότητας.

Έτσι είναι γραμμένο ένα ορισμένο χαρακτηριστικό επάνω σε κάθε ξεχωριστά ιδιαίτερο γονίδιο. Και υπάρχουν γονίδια υπεύθυνα για την κατασκευή ιστών και οργάνων του σώματος, για το χρώμα του δέρματος, των μαλλιών, των ματιών, του ύψους, της ομάδος του αίματος, της παραγωγής ενζύμων, της φυσιολογικής (κανονικότητας) της αιμοσφαιρίνης, της… της… κτλ.   

Το ανθρώπινο πρόσωπο έχει εκατοντάδες χιλιάδες διαφορετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα τόσα και τέτοια, ώστε από τα επτά δισεκατομμύρια ανθρώπων του πληθυσμού της Γης, το κάθε πρόσωπο ξεχωρίζει και δεν είναι απόλυτα όμοιο με το άλλο.

Η πιθανότητα να γεννηθούν δυο πανομοιότυπα άτομα, μπορεί να εκφρασθεί με ένα τόσο μεγάλο αριθμό που για να τον γράψουμε πρέπει να βάλουμε μετά το 1, αρκετές χιλιάδες μηδενικά!           

«ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΟΣΩΜΑΤΑ πάλι των ανθρώπων, προσδιορίζουν επί πλέον και τις πνευματικές ιδιότητες των ανθρώπων. Δεν προσδιορίζουν δηλ. μόνο αν ένας άνθρωπος, άνδρας ή γυναίκα θα γίνει κοντός ή ψηλός, ξανθός ή μελαχρινός, κτλ. Αλλά μας προσδιορίζουν ακόμη και το αν θα είναι έξυπνος ή κουτός, συναισθηματικός ή ψυχρός τύπος κτλ.

Πως λοιπόν να μην σταθεί με ανοικτό το στόμα ο μελετητής της φύσης εμπρός στο θαύμα αυτό; Και πώς να μη θαυμάσει κάποιος την άμετρη σοφία του Θεού που όρισε τους μικροσκοπικούς αυτούς φορείς, τα γονίδια, τα απειροελάχιστα μικροσκοπικά, να είναι ρυθμιστές των σωματικών και των πνευματικών ιδιοτήτων των ανθρώπων.

Ενώ δηλαδή, δυο φυτά σιταριού είναι μέσα σε μια ποικιλία σιταριού απολύτως ίδια, ενώ δυο σφήκες σε τίποτε δεν παραλλάζουν μεταξύ τους, μέσα στο ανθρώπινο είδος της ίδιας φυλής, δεν βρίσκεις δυο ανθρώπους απολύτως όμοιους στα σωματικά και στα πνευματικά τους χαρακτηριστικά, συνδυασμένα.

Ακόμη και οι δίδυμοι που προέρχονται από το ίδιο ωάριο που διασπάστηκε από την αρχή και τα δυο του μέρη αναπτύχθηκαν παράλληλα, δεν βρίσκει κανείς τα αυτά απολύτως χαρακτηριστικά στο σώμα και στο πνεύμα».

 

Η λειτουργία των κυττάρων

 

 

Το εσωτερικό ενός ζωντανού κυττάρου στο μικροσκόπιο φαίνεται σχεδόν ήρεμο. Αυτό, όμως, είναι μια απατηλή εικόνα. Μέσα στο κύτταρο υπάρχουν πολυσυγκροτήματα βιολογικών εργοστασίων, τα οποία κοχλάζουν, αναταράσσονται-στροβιλίζουν - βράζουν από χημικές αντιδράσεις συνθέτοντας χιλιάδες πολύπλοκες ενώσεις και κατακομματιάζοντας άλλες ισάριθμες, ενώ στο κέντρο αυτού του ξέφρενου κυκεώνα παρουσιάζεται σαν «ενεργός και γαλήνιος» ο πυρήνας, που περικλείει τα κλειδιά για τα μεγαλύτερα μυστήρια της κληρονομικότητας και της ζωής, τα οποία δεν έχουν διερευνηθεί τελείως.

Το κύτταρο κινείται, αντιδρά, μεγαλώνει, προστατεύει τον εαυτό του, αναπαράγεται, μοιάζει σαν πολυσυγκρότημα εργοστασίων με δίκτυα παραγωγής ενέργειας, τροφοδοτήσεως, ελέγχου, επικοινωνίας, δομήσεως, παραγωγής αγαθών. Αυτά τα στοιχεία βρίσκονται σ’ όλα τα κύτταρα όποιο κι αν είναι το μέγεθος τους ή η λειτουργία τους.

Ο μυστηριώδης μηχανοδηγός και αρχιμάστορας…
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ενδιαφέρον να δούμε σε συντομία τη λειτουργία των κυττάρων στο ζωικό και φυτικό κόσμο. Όλα τα φυτά και τα ζώα αποτελούνται από ένα ή περισσότερα οργανωμένα κύτταρα.

Δεν θα δώσουμε πολλά στοιχεία και εξηγήσεις, επειδή εδώ δεν γράφουμε εγχειρίδιο βιολογίας, ώστε να περιπλέξουμε το ζήτημα, εκείνο που πρέπει να υπογραμμίσουμε είναι ότι μέσα στο κύτταρο υπάρχουν θαυμάσιοι και εξαίρετοι μηχανισμοί, λειτουργίες καταπληκτικές σε οργάνωση, σε πρόγραμμα, σε σκοπιμότητα και σε εκτέλεση.

ΟΙ ΠΡΩΤΕΪΝΕΣ είναι τα «οικοδομικά συστατικά» του κυττάρου, όπως τα τούβλα είναι τα οικοδομικά υλικά για κάθε σπίτι.
Μέσα στο κύτταρο, που είναι ελαχίστων διαστάσεων βλέπουμε με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο ένα πολύπλοκα οργανωμένο εργοστάσιο.

Στον αφάνταστα μικρό του χώρο υπάρχει ο κεντρικός εγκέφαλος, ο πυρήνας, που «σκέπτεται», ετοιμάζει σχέδια, κάνει κατανομή εργασίας, συγκεντρώνει πληροφορίες, υπολογίζει ανάγκες, εξετάζει διάφορες συνθήκες, παίρνει αποφάσεις, στέλνει οδηγίες και πολλά-πολλά… άλλα!

Ο πυρήνας είναι ο μυστηριώδης μηχανοδηγός, ας πούμε, το ηλεκτρικό αφεντικό που δίνει διαμέσου των πόρων του πολλαπλές παραγγελίες σ’ ολόκληρο το κύτταρο για να επιτύχουν οι διάφορες λειτουργίες του.

Αυτός είναι ο μοναδικός αρχιμάστορας και μηχανοδηγός, που διευθύνει, οργανώνει και ρυθμίζει όλες τις κυτταρικές λειτουργίες, το μηχανισμό της κληρονομικότητας, με μια λέξη περικλείει τις πληροφορίες για τα πιο σπουδαία και εντυπωσιακά μυστήρια της ζωής. Άλλο πράγμα είναι η περιγραφή και άλλο η ερμηνεία- εξήγηση- αιτιολογία του μυστηρίου αυτού.

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ο πολλαπλασιασμός, αναπαραγωγή των κυττάρων, είναι ένα άλλο περίεργο, θαυμάσιο φαινόμενο, συναρπαστικό, «εξυπνότατο».

Οι διάφορες λειτουργίες του κυττάρου επιτελούνται με την οξείδωση ή διάσπαση ορισμένων χημικών ενώσεων, όπου παράγεται ενέργεια, όπως στο αυτοκίνητο καίγεται η βενζίνη για να παραχθεί η κίνηση. Ενώ όμως το αυτοκίνητο δεν φτιάχνει μόνο του τη βενζίνη, απεναντίας ο ζωντανός οργανισμός φτιάχνει τα καύσιμα του ο ίδιος, και όχι μόνο τα καύσιμα του, αλλά και τα υλικά από τα οποία αποτελείται ο ίδιος.

Τι να σχολιάσουμε και τι να θαυμάσουμε; Οι βιολόγοι παρομοιάζουν τις λειτουργίες του ζωντανού κυττάρου με τις λειτουργίες ενός εκτεταμένου υπέρ-εργοστασιακού συγκροτήματος, που το διευθύνει από κοντά ένας εξαιρετικά ικανός μηχανικός με πολλές ικανότητες, με πείρα και γνώσεις φυσικής, χημείας, ιατρικής κτλ.

Τέλος έχει αποδειχθεί, ότι χρειάζεται ένα τεράστιο πλήθος «μαγικών ουσιών», που τις ονομάζουν ένζυμα για τη διεξαγωγή των δυσεξαρίθμητων λειτουργιών του κυττάρου. Τα κύτταρα είναι πολύπλοκα. Συνήθως το κύτταρο ενός πολυκύτταρου οργανισμού έχει μέγεθος 20-40 εκατομμυριοστά του μέτρου.

Τα ερυθρά αιμοσφαίρια του ανθρώπου είναι από τα μικρότερα κύτταρα. Έχουν διάμετρο 7 έως 8 μικρόν. Το μικρόν έχει μήκος ένα χιλιοστό του χιλιοστομέτρου! Στα λευκά αιμοσφαίρια η διάμετρος είναι 30 μικρόν. Κύτταρο είναι και το μικρόβιο της πνευμονίας που έχει διάμετρο δεκάκις χιλιοστό του χιλιοστομέτρου. Ακόμη κύτταρο είναι και ο κρόκος του αυγού της στρουθοκαμήλου, μεγέθους ίσα με ένα πορτοκάλι.

Τέλος έχει αποδειχθεί, ότι όλα τα κύτταρα του ζωικού και του φυτικού βασιλείου παρά την αφάνταστη ποικιλία τους έχουν μια ενότητα: δηλαδή έχουν τα ίδια περίπου μιτοχόνδρια, τα ίδια στοιχεία Golgi, τα ίδια ενδοπλασματικά δίκτυα, πυρήνας, πυρηνίσκους, DNA, χρωματοσώματα, οργανίδια κτλ. που ρυθμίζουν την αναπνοή, την κίνηση, την αναπαραγωγή και την κληρονομικότητα.

Αυτή η ενότητα όμως δεν σημαίνει ομοιογένεια, αλλά φανερώνει το αξιοθαύμαστο μεγαλείο και τη σοφία του Δημιουργού, διότι με λίγα απλά συστατικά, με τα οργανίδια και με τα μόρια, πραγματοποιείται η ανεξάντλητη ποικιλία των απειραρίθμων οργανισμών, γεγονός που προκαλεί κατάπληξη και δέος στον ερευνητή από την αρμονία και οικονομία η οποία επικρατεί στον έμβιο κόσμο.

Να σκεφθούμε και να πούμε, ότι όλο αυτό το πράγμα έγινε τυχαίως; Αδύνατο των αδυνάτων!!! Το να πιστεύει κάποιος ότι όλα αυτά συνέβηκαν από μόνα τους, είναι σκέτη τρέλα και ανοησία!

 

 

Το άστρο της ημέρας: Ο ΗΛΙΟΣ

 

 

Με τη θερμαντική δύναμη του ήλιου ένας σκόπιμος και θαυμάσιος κύκλος τελείται σ’ ολόκληρο τον χρόνο, οι πηγές, οι λίμνες, τα ποτάμια, συγκεντρώνονται στη θάλασσα, όλα αυτά θερμαίνονται, γίνονται σύννεφα με τη μορφή υδρατμών, για να ξαναγυρίσουν με τη βροχή και το χιόνι και να τροφοδοτήσουν τις πηγές και τη θάλασσα.

Οι ηλιακές ακτίνες διαπερνούν τα κύτταρα των φυτών και μέσα στους ιστούς γίνονται σπουδαιότατες χημικές διεργασίες και έτσι δημιουργείται η ωραία φυσική βλάστηση. Το «άστρο» της ημέρας σκορπίζει τη ζωή σ’ όλη τη γη, φωτίζει, θερμαίνει, καταστρέφει σε λίγα δευτερόλεπτα εκατομμύρια μικροβίων, γιατί κρύβει μέσα του τεράστιες δυνάμεις.

Ο ήλιος εκπέμπει πολλά είδη ακτινοβολιών, τα οποία φτάνουν κατά διαφορετικούς τρόπους στη γη. Η σωματιδιακή ακτινοβολία, μια ημέρα μετά την εκπομπή της, δημιουργεί την εμφάνιση του πολικού σέλας, η υπεριώδης ακτινοβολία προκαλεί ιονισμό της ατμόσφαιρας και δημιουργεί τα ιονοσφαιρικά στρώματα, τα ραδιοκύματα συλλαμβάνονται υπό των ραδιοτηλεσκόπιων, το ορατό φως υπό των οπτικών τηλεσκοπίων και οι κοσμικές ακτίνες από τους απαριθμητές Geiger. Όλες οι ακτινοβολίες του Ήλιου έχουν ποικίλες εκδηλώσεις και επιδράσεις πάνω στη γη.

Ο ανθρώπινος οργανισμός απορροφά ηλεκτρόνια, νετρόνια, σωματίδια α και β και ακτίνες γ.

Η μάζα του ήλιου είναι 332.490 φορές μεγαλύτερη από τη μάζα της Γης.

Χάρη στους υπάρχοντες υδρατμούς και το διοξείδιο του άνθρακα που υπάρχουν στην ατμόσφαιρα εμποδίζεται η ακτινοβολία της θερμότητας προς τον χώρο και έτσι διατηρείται μια περίπου σταθερή θερμοκρασία πάνω την επιφάνεια της γης.

Στο κέντρο του ήλιου η θερμοκρασία είναι 15.000.000 βαθμούς Κελσίου. Η πίεση είναι μεγαλύτερη από διακόσια δισεκατομμύρια ατμόσφαιρες! Η γη μας δέχεται σε κάθε λεπτό της ώρας τόση ακτινοβόλο ενέργεια, όση παράγει η καύση τριακόσιων εκατομμυρίων τόνων λιθανθράκων!
Αλλά γεννιέται η περιέργεια ποια είναι η αιτία, που επί χιλιάδες χρόνια ο ήλιος εκπέμπει θερμότητα και φως; Ακόμα επί πόσα χρόνια θα συνεχίζει να χαρίζει τη ζωή στον πλανήτη μας;

Οι αστροφυσικοί επιστήμονες, αποφαίνονται ότι ο ήλιος συντηρεί τη θερμότητα αυτοκαταστρεφόμενος, δηλαδή η ύλη από την οποία αποτελείται η μάζα του διασπάται, τα στοιχεία χωρίζονται σε πρωτόνια και ηλεκτρόνια κι έτσι ελευθερώνεται ενέργεια, φως και θερμότητα.

Ο ήλιος, λοιπόν, συνεχώς χάνει μάζα, καταστρέφεται και γίνεται ελαφρότερος. Το φως και η θερμότητα που εκπέμπει στο διάστημα έχουν βάρος και ζυγίζονται, παραδείγματος χάρη, το βάρος του φωτός που ακτινοβολεί ένας προβολέας δυνάμεως 50 ίππων επί 100 χρόνια, ζυγίζει μόλις ένα γραμμάριο.

Οι διάσημοι αστρονόμοι Έντιγκτον και Τζίνς λογάριασαν, ότι το βάρος που χάνει ο ήλιος κάθε μέρα είναι 360 δισεκατομμύρια τόνους! Αλλά δεν πρέπει να ανησυχούμε γι’ αυτή τη φθορά... Έπειτα από ένα δισεκατομμύριο χρόνια θα χάσει μόλις το ένα δεκάκις χιλιοστό της μάζας του!

Επομένως, για πολλά δισεκατομμύρια χρόνια θα δίνει ζωή στον πλανήτη μας. Κάποτε όμως, όπως λένε οι αστροφυσικοί, θα τελειώσει.

Το ηλιακό μας κράτος είναι μια μεγαλειώδης κοσμολογική δημιουργία, ο πύρινος και ακτινοβόλος ήλιος στο κέντρο, γύρω του περιφέρονται οι 9 πλανήτες, σε αυτούς τριγυρνούν συνολικά οι 44 δορυφόροι τους, στον χώρο μεταξύ του πλανήτη Άρη και του πλανήτη Δία κινούνται οι 3117 αστεροειδείς ή μικροί πλανήτες και σε όλο το ηλιακό σύστημα η μεσοπλανητική ύλη.

Αυτή την ωραία αρμονία τη διαταράσσουν οι αιφνίδιοι «εισβολείς» οι κομήτες, διασχίζουν το ηλιακό σύστημα, περνούν κοντά στον ήλιο και ξαναφεύγουν ή για να ξανάρθουν μετά από χρόνια, ή εξαφανίζονται οριστικά.     

Ακόμη, μας λένε, ότι ο ήλιος έπρεπε να είναι στο βάρος που είναι, ώστε η ελκτική του δύναμη να μπορεί να συγκρατεί τους πλανήτες του σε ορισμένη απόσταση και να τους διευθύνει από το κέντρο στο οποίο βρίσκεται. Η ελκτική αυτή δύναμη ονομάζεται βαρύτητα και πάνω στην επιφάνεια του ήλιου είναι 28 φορές μεγαλύτερη απ’ εκείνη που είναι πάνω στη γη.

Ένας άνθρωπος που ζυγίζει εδώ στη γη 70 κιλά, εάν μπορούσε να ζήσει στον ήλιο, θα ζύγιζε 1960 κιλά!

Οι πλανήτες με τη δύναμη της έλξης του ήλιου συγκρατούνται σε ορισμένες αποστάσεις και διαγράφουν με τάξη αρμονικές τροχιές γύρω του, χωρίς καμία ανωμαλία ή θόρυβο.

Όταν μελετούμε αυτά, τι να πρωτοσκεφθούμε και τι να θαυμάσουμε; Το μυστήριο που μας περιβάλλει μέσα στο οποίο ζούμε ή το μεγαλείο που μας παρουσιάζεται;

Εκτός, όμως, από το ορατό φως, στην ατμόσφαιρα υπάρχουν πολλών ειδών ακτινοβολίες, που είναι εξόχως ωφέλιμες για τον ζωικό-φιλικό κόσμο και τον άνθρωπο.

Αυτές διαπερνούν τους οργανισμούς, φθάνουν στα κύτταρα, στο αίμα και δυναμώνουν εξαιρετικά τη ζωή. Ρυθμίζουν την κανονική αναλογία των ερυθρών και λευκών αιμοσφαιρίων, επιδρούν ευεργετικά στους διάφορους αδένες, στα οστά, προλαμβάνουν διάφορες ασθένειες και τέλος έχουν μικροβιοκτόνες ιδιότητες.

Οι αστροφυσικοί μάς πληροφορούν ακόμη, ότι έχουμε και άλλες ακτινοβολίες από βίαιες θερμοπυρηνικές εκρήξεις που συμβαίνουν στο διάστημα. Ελευθερώνεται ακτινοβολία ακτινών γ, που είναι πιο δραστική από την ακτινοβολία Χ. Η ατμόσφαιρα όμως στέκει σαν προστατευτικός θώρακας και την εμποδίζει να εισχωρήσει στον πλανήτη μας.

Μια τέτοια έκρηξη παρατήρησαν με δορυφόρους που έγινε στις 5 Μαρτίου 1979. Οι ειδικοί, μας λένε, ότι οι θερμοπυρηνικές εκρήξεις του διαστήματος ήταν και είναι τέτοιες, ώστε να έχουμε λάμψη 100.000 φορές μεγαλύτερη από τη λάμψη του ήλιου! Αλλά η έκρηξη της 5ης Μαρτίου ήταν 100 φορές λαμπρότερη και έγινε στον γαλαξία του Μαγγελάνου που απέχει από τον δικό μας γαλαξία 150.000 έτη φωτός.

Ποιο σκοπό εξυπηρετούν αυτές οι εκρήξεις, δε ξέρει η επιστήμη να μας πει. Το σύμπαν, λοιπόν, μας παρέχει φως, θερμότητα, ηλεκτρισμό, μαγνητισμό, ραδιενέργεια και ποιος ξέρει τι άλλο!

Ας πούμε τώρα κάτι και για τα φωτομετέωρα. Ενώ στον ατμοσφαιρικό ηλεκτρισμό ορισμένα είδη ηλεκτρικών ακτίνων είναι αόρατα στο ανθρώπινο μάτι, όμως υπάρχουν θαυμαστά φαινόμενα που γίνονται στη γήινη ατμόσφαιρα, η αιτία τους οφείλεται στον ήλιο και η ονομασία τους είναι φωτομετέωρα.

Είναι οι λαμπροί εκείνοι μεγάλοι φωτεινοί κύκλοι που σχηματίζονται γύρω από τον ήλιο ή τη σελήνη, όταν αυτά τα ουράνια σώματα είναι σκεπασμένα από σύννεφα, τα οποία δεν φαίνονται γιατί είναι πολύ λεπτά και σε ύψος 9-10 χιλιάδες μέτρα.

Το φως του ήλιου ή της σελήνης περνά μέσα από τα σύννεφα, διαθλάται ή ανακλάται πάνω στις υδροσταγόνες ή στους παγοκρυστάλλους των νεφών και έτσι σχηματίζονται ένας ή περισσότεροι φωτεινοί κύκλοι.

Ακόμη για την αλλαγή του καιρού παρουσιάζονται άλλα φωτομετέωρα: το ουράνιο τόξο και ο αντήλιος. Το πρώτο θαυμάζουμε για τη μεγαλοπρέπεια και την αρμονία των χρωμάτων του. Το δεύτερο είναι μια εικόνα του ήλιου, η οποία παρουσιάζεται στον ουρανό και σε θέση αντίθετη του αληθινού ήλιου. Μοιάζει τόσο πολύ με τον πραγματικό ήλιο, ώστε νομίζει κανείς, ότι πρόκειται για τον αληθινό ήλιο.

Όλα αυτά τα φαινόμενα που λέγονται φωτομετέωρα βοηθούν στην πρόγνωση του καιρού. Και εδώ γεννιέται το ερώτημα: «Υπάρχει σωστή πρόβλεψη του καιρού πριν από μια ή περισσότερες μέρες;» Θα προσέξατε, ότι αναφέρεται πάντοτε στα δελτία προγνώσης του καιρού: «Πιθανός καιρός της αυριανής μέρας.»

Η μετεωρολογία δεν μπορεί να προβλέψει τον καιρό με βεβαιότητα, αλλά μόνο με πιθανότητα. Και αυτό διότι τα παρατηρούμενα φαινόμενα είναι περίπλοκα, ποικίλα, στα οποία υπεισέρχονται πολύπλοκοι και αστάθμητοι παράγοντες και δεν τους γνωρίζουμε όλους.

Βέβαια σήμερα με ειδικούς μετεωρολογικούς δορυφόρους κατάφερε η επιστήμη να προλέγει τον καιρό επιτυχέστερα από άλλοτε με μεγάλη βεβαιότητα, όχι όμως με απόλυτη ακρίβεια. Ο καθηγητής Πλάνκ θεμελιωτής της συγχρόνου φυσικής λέει: «Μόνο το ιδεώδες Πνεύμα, ο Θεός, είναι σε θέση να προβλέψει τον καιρό με τέλεια βεβαιότητα μέχρι και την ελάχιστη λεπτομέρεια.»

  

Το φως … πρόβλημα!

Το μάτι του ανθρώπου βλέπει, ότι το φως του ήλιου είναι λευκό. Όμως, η ηλιακή ακτίνα αν αναλυθεί με διάφορα τεχνικά μέσα, αποδεικνύεται, ότι είναι μίγμα από επτά χρωματιστές ακτίνες κατά σειρά: κόκκινη, πορτοκαλιά, κίτρινη, πράσινη, γαλάζια, μπλε και μοβ.

Επί πλέον δίπλα σ’ αυτές τις ακτίνες υπάρχουν οι υπεριώδεις, οι ακτίνες Ράιντγκεν, γ, υπέρυθρες κ.α. τις οποίες ούτε βλέπουμε, ούτε αισθανόμαστε.

Υπάρχουν, λοιπόν, πραγματικότητες τις οποίες δεν αντιλαμβανόμαστε με τα περιορισμένα μάτια μας κι αυτές είναι πολύ πολύ περισσότερες από εκείνες που βλέπουμε.

Μα αν υλικές περιοχές του φυσικού κόσμου δεν είμαστε ικανοί να δούμε, πως δικαιολογείται κανείς όταν αρνείται πνευματικό κόσμο με τη δικαιολογία, ότι δεν τον βλέπει με τα φυσικά μάτια;

Στο εργαστήριο πειραματικώς κατορθώθηκε το εκπληκτικό γεγονός: δημιουργία στοιχειωδών υλικών σωματιδίων από φωτεινή ενέργεια, δηλαδή δημιουργία ύλης από το φως!!

Το φως φανερώνει πλήθος πραγμάτων, αλλ’ αυτό καθ’ εαυτό αποτελεί ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα, αν και είναι η πλέον φωτεινή πραγματικότητα.

Οι επιστήμονες μελετούν αυτό το θέμα με πάθος. Η βαθύτερη ουσία του υλικού φωτός παραμένει άγνωστη, η φύση του καλύπτεται από πυκνό μυστήριο. Έχουν προταθεί μερικές θεωρίες. Εάν, λοιπόν, κλείνει μέσα του μυστήρια το ηλιακό φως, λογικεύονται όσοι απαιτούν να γνωρίσουν τη φύση του Θεού;

 

 

 

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

 

 

Ο αριθμός των γαλαξιών, μέσα σε ολόκληρο το σύμπαν, υπολογίζεται σε 100-200 δισεκατομμύρια και κάθε γαλαξίας περιλαμβάνει γύρω στα 100 και πλέον δισεκατομμύρια αστέρια!

Το τηλεσκόπιο των 200 ιντσών του όρους Παλομάρ, διεισδύοντας σε βάθος 12 δισεκατομμυρίων ετών φωτός μέσα στο διάστημα, δεν μπόρεσε να βρει το τέλος των γαλαξιών! Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρχουν κι άλλοι γαλαξίες, πέρα απ’ αυτούς που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα.

Πάντως μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί σε καταλόγους περισσότερα από 10.000 σμήνη γαλαξιών! Κάθε σμήνος αποτελείται από 100, 1.000, 2.000 ή και περισσότερους γαλαξίες!

Ο γαλαξίας μας αποτελείται από διαδοχικές στιβάδες άστρων, οι οποίες περιστρέφονται με διαφορετικές ταχύτητες γύρω από το κέντρο, συνδέονται όμως μεταξύ τους, ώστε να αποτελούν έναν υπέροχο μηχανισμό.

Τα αστέρια της στιβάδας στην οποία ανήκει και ο δικός μας Ήλιος, περιστρέφονται με ταχύτητα 250 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο!

Αυτοί οι αστέρες είναι διαφόρων μεγεθών, διαφόρων χρωμάτων, κυανοί, κυανοπράσινοι, λευκοί, λευκοκίτρινοι, πορτοκαλόχρωμοι, κόκκινοι, γίγαντες και υπεργίγαντες. Ανάμεσα σ’ αυτά υπάρχει ένα αστέρι που είναι 200 εκατομμύρια φορές λαμπρότερο από τον δικό μας Ήλιο!

Υπάρχει ένας γίγας-αστέρι που έχει 2.000 φορές μεγαλύτερη διάμετρο από τον Ήλιο μας και, επομένως, έχει 8 δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερο όγκο απ’ αυτόν!

Ο γαλαξίας μας έχει ένα τρισεκατομμύριο αστέρια και Ήλιους. Δηλαδή, έχει μάζα τουλάχιστον ίση μ’ ένα τρισεκατομμύριο μάζες, καθεμιά από τις οποίες είναι ίση με την ηλιακή μάζα.

Με άλλα λόγια ο γαλαξίας μας, «ζυγίζει» όσο ζυγίζουν ένα τρισεκατομμύριο μάζες κάθε μια από τις οποίες είναι ίση με τη μάζα του Ήλιου. Και ο Ήλιος μας είναι ίσος με 332.500 γήινες μάζες. Ακόμη οι αστρονομικές έρευνες μας λένε ότι η περισσότερη ύλη του γαλαξία μας είναι αόρατη, δεν φαίνεται με τα τηλεσκόπια, ούτε με τα ραδιοτηλεσκόπια. Τα τελευταία αυτά όργανα ανιχνεύουν με τον τρόπο τους την αόρατη ύλη του Γαλαξία, αλλά όχι όλη.

Μετρώντας τ’ αμέτρητα στο σύμπαν…

Την ακτίνα του σύμπαντος ανεβίβασε ο περίφημος αστρονόμος Χάμπλ του αστεροσκοπείου του όρους Ουίλσων, σε 35 δισεκατομμύρια έτη φωτός!

Αυτό σημαίνει, ότι η έκταση του σύμπαντος είναι τόσο μεγάλη, ώστε για να καλύψουμε την απόσταση από τη μια άκρη του ως την άλλη, χρειάζεται να ταξιδεύουμε για 70 δισεκατομμύρια χρόνια με αεροπλάνο. Το δε αεροπλάνο πρέπει να τρέχει όχι με 800 περίπου χιλιόμετρα την ώρα καθώς συμβαίνει σήμερα, αλλά με 300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο!

Γι’ αυτό άλλωστε χαρακτηρίζουμε το σύμπαν άπειρο, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι άπειρο αλλά πεπερασμένο, δηλαδή κάτι που έχει και αρχή και τέλος.

Ολόκληρος, λοιπόν, ο ουράνιος θόλος γεμάτος από τεράστιους λαμπτήρες με διάφορα μεγέθη και χρώματα, παρουσιάζει ένα θέαμα μεγαλοπρεπές και επιβλητικό.

Μπροστά σ’ αυτόν το φωτοωκεανό, αστρονόμοι, φιλόσοφοι, ποιητές, και καλλιτέχνες μένουν κατάπληκτοι από την άρρητο ωραιότητα, την ποικιλία και το κάλλος των απειράριθμων άστρων.

Γύρω από πολλούς πλανήτες περιφέρονται μικρότερα απ’ αυτούς σώματα, που λέγονται δορυφόροι. Έτσι η γη έχει δορυφόρο τη σελήνη, που γυρίζει γύρω απ’ αυτή σε διάστημα 27,3 ημερών.

Ο Άρης έχει δυο δορυφόρους, δηλαδή δυο φεγγάρια, ο Δίας 14 φεγγάρια, ο Κρόνος έχει 10 δορυφόρους. Οι δορυφόροι περιφέρονται γύρω από τους πλανήτες, οι πλανήτες πάλι ακολουθούμενοι από τους δορυφόρους τους, γυρίζουν γύρω από τον Ήλιο, ο οποίος είναι ο πατέρας της μεγάλης αυτής οικογένειας.

Οι τροχιές που διαγράφουν οι πλανήτες γύρω από τον Ήλιο δεν έχουν το σχήμα του κύκλου, αλλά ελλείψεως.

Μέσα στους πλανήτες είναι και η Γη που κάνει έναν γύρο γύρω από τον Ήλιο μέσα σε 365 ημέρες περίπου. Ο Ήλιος βρίσκεται όχι στο κέντρο, αλλά σ’ ένα σημείο που είναι πιο πέρα από το κέντρο.

Ο Κάντ ένας από τους νεώτερους και μεγαλύτερους φιλοσόφους, κατάπληκτος από το μεγαλείο του ουρανού, διακήρυττε, ότι «…δυο πράγματα γεμίζουν την ψυχή μου με νέο πάντοτε και βαθύτερο θαυμασμό και σεβασμό, ο έναστρος ουρανός που είναι υπεράνω μου και ο ηθικός νόμος που είναι μέσα μου».

Το σπουδαίο και περίεργο είναι, ότι η ταχύτητα με την οποία τρέχουν οι πλανήτες στις τροχιές τους δεν είναι πάντοτε η ίδια. Όταν πλησιάζουν προς τον Ήλιο τρέχουν ταχύτερα, και όσο απομακρύνονται τόσο η ταχύτητα μικραίνει, σαν να υπάρχει κάποιο αόρατο χέρι που ρυθμίζει αυτή τη διαδικασία για χιλιάδες χρόνια.

Ήλιος, Γη, Σελήνη, πλανήτες και δορυφόροι δεν στηρίζονται πουθενά, έχουν διαφορετικές μάζες και συνδέονται μεταξύ τους και κινούνται από την αόρατη δύναμη της παγκόσμιας έλξης. Πώς γίνεται, όμως, ώστε αυτά τα ουράνια σώματα αλληλοελκόμενα και χορεύοντας στο διάστημα να μην ξεφεύγουν από τις τροχιές τους;

Το ζήτημα είναι εξόχως περίπλοκο και φέρνει πονοκέφαλο στους ειδικούς, πολύ περισσότερο όταν οι τελευταίοι δυσκολεύονται να λύσουν το πρόβλημα αλληλεπίδρασης τριών μονάχα ουρανίων σωμάτων. Αλλά γι’ αυτό δεν θα επεκταθούμε τώρα, αυτό μόνο σημειώνουμε.

Αν και η επιστήμη διαθέτει τεράστιους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ομολογούν οι ειδικοί ότι «το πρόβλημα των τριών σωμάτων, στη γενική του και ολοκληρωμένη μορφή, παραμένει μέχρι τώρα άλυτο»!

Εν τούτοις στην πραγματικότητα το πρόβλημα λύεται μόνο του, γιατί τα ουράνια σώματα ακολουθούν με ακρίβεια τις τροχιές, που τους όρισε ο Μέγας Νομοθέτης. Έτσι σε κάθε στιγμή ενώ μεταβάλλεται η θέση των ουράνιων σωμάτων, ενώ μεταβάλλεται η ένταση της έλξης που ασκούν ανάμεσα τους, σε κάθε στιγμή αποκαθίστανται οι συνθήκες ισορροπίας, ώστε η θαυμάσια αρμονία που επικρατεί στο σύμπαν, να μη διαταραχθεί καθόλου!

Ποιος νους, λοιπόν, θα μπορούσε να θέσει σε εξίσωση την κίνηση των εκατομμυρίων και τρισεκατομμυρίων κινουμένων ουρανίων σωμάτων και να λύσει την εξίσωση αυτή; Μόνο η άπειρη Πανσοφία του Παντοδύναμου Θεού. Στους ανθρώπους αυτό είναι αδύνατο.    

          

 

 

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΥΛΗΣ

 

 

Κάποτε σε μια γαλλική εφημερίδα εμφανίστηκε μια αγγελία, που για 25 ευρώ υποσχόταν στον καθένα μια μέθοδο για ένα ταξίδι άνετο χωρίς κούραση και ταλαιπωρία. Βρέθηκαν αρκετοί ευκολόπιστοι που έστειλαν τα απαιτούμενα 25 ευρώ. Για απάντηση ο καθένας απ’ αυτούς πήρε με το ταχυδρομείο ένα γράμμα με το εξής περιεχόμενο:

«Αγαπητέ φίλε, μείνε στο κρεβάτι σου και να σκέφτεσαι ότι η γη μας κινείται. Στον παράλληλο του Παρισιού διανύεις κάθε 24ωρο 25.000 χιλιόμετρα! Αν εκτός απ’ αυτό αγαπάς τα γραφικά μέρη, τράβηξε τις κουρτίνες σου και θαύμασε την ομορφιά του νυχτερινού ουρανού.»

Λένε, πως ο νεαρός επινοητής αυτής της ιδέας δικάστηκε για απάτη και πληρώνοντας το πρόστιμο του, πήρε μια θεατρική στάση και επανέλαβε το γνωστό επιφώνημα του Γαλιλαίου: «Παρ’ όλα αυτά η γη κινείται!».

Εν μέρει ο κατηγορούμενος είχε δίκιο, μια και κάθε κάτοικος της γης όχι μόνο ταξιδεύει περιστρεφόμενος γύρω από τον άξονα της γης, αλλά με ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα μετακινείται μαζί με τη γη στην κίνηση της γύρω από τον ήλιο.

Η Γη κατοικείται από εφτά δισεκατομμύρια και πλέον ανθρώπους, είναι μια μεγάλη σφαίρα που μένει μετέωρη μέσα στο διάστημα, γυρίζει γύρω από τον άξονα της χωρίς να αισθανόμαστε κανένα τράνταγμα ή θόρυβο και σ’ αυτή την κίνηση μετέχουμε εμείς και η ατμόσφαιρα μας.

Η κίνηση αυτή γίνεται όλη μέσα σ’ ένα χρονικό διάστημα 24 ωρών ακριβώς και κατά τους αστρονόμους, η γη είναι ένα έξοχο ακριβέστατο ρολόι, ώστε να μη χάνει ούτε δευτερόλεπτο, ούτε μέρος του δευτερολέπτου. Λογάριασαν ότι στο διάστημα 1800 χρόνων ο χρόνος περιστροφής της γης γύρω από τον άξονα της δεν μεταβλήθηκε ούτε κατά ένα εκατοστό του δευτερολέπτου!

Μα, Ποιος κανόνισε με τόση ακρίβεια την κίνηση της γης;

Και μια λεπτομέρεια: Η ατμόσφαιρα της γης κινείται και αυτή με την ίδια ταχύτητα, γιατί αν δεν συνέβαινε έτσι, τότε επάνω στη γήινη επιφάνεια θα γινόταν μεγάλη τριβή μεταξύ στερεάς γης και αέρος και θα αναπτυσσόταν τόση θερμότητα, ώστε θα καιγόταν κάθε ζωή, που υπάρχει στον πλανήτη μας.

Οι αστρονόμοι έχουν βρει, ότι η γη έχει 14 ειδών κινήσεις! Απ’ αυτές αναφέρουμε δύο, τις πιο εντυπωσιακές.

Η 13η κίνηση της γης: Η γη με ολόκληρο το ηλιακό σύστημα τρέχει προς τον αστερισμό του Ηρακλέους με ταχύτητα 20 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο!

Η 14η κίνηση της γης: Αυτή ανακαλύφτηκε το 1916, με ολόκληρο το γαλαξία στον οποίο ανήκει, τρέχει προς τον αστερισμό του Αιγόκερου με ταχύτητα 600 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο!

Ταξιδεύουμε ακόμη με το διαστημόπλοιο μας, που λέγεται γη, γύρω από τον ήλιο με ταχύτητα 30 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο!

Ο ήλιος με τους πλανήτες του, τους δορυφόρους των πλανητών, με μετεωρικά σμήνη, απειράριθμους μετεωρίτες και μερικές εκατοντάδες κομήτες τρέχει προς τον αστερισμό του Ηρακλέους με ταχύτητα 20 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο.

Το ηλιακό μας σύστημα γυρίζει γύρω από το κέντρο του γαλαξία μας με ταχύτητα 250 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο και συμπληρώνει μια περιστροφή σε 250 εκατομμύρια έτη! Αυτό ονομάζεται κοσμικό έτος!

 

 

Παραποιήσεις, απάτες και πλαστογραφίες στην Επιστήμη

 

 

Το πρώτο μεγάλο ψέμα και η πα­ραχάραξη της αλήθειας έλαβαν χώρα στον κήπο της Εδέμ. Έκτοτε εκείνο το ψέμα έγινε η πηγή της πανανθρώπινης κακοδαιμονίας, όπου συνεχίζεται ο Αδαμιαίος θρήνος εν μέσω «ηχηρών γε­λώτων και πολλών δακρύων». Η διαστρέβλωση και παραποίηση της αλήθειας κυκλοφορούν, δυστυχώς, ανάμεσα στον σημερινό κόσμο.

Κάτω από τους καπνούς μιας εω­σφορικής αλαζονείας που εμπνέουν το φρόνημα στον άνθρωπο, ότι τάχα η επιστήμη είναι παντοδύναμη, υμνήθηκε ο «σαλευόμενος κάλαμος» με την πα­ραλλαγμένη φράση: «Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου.. άνθρωπε!»

Έτσι καλ­λιεργήθηκε μεταξύ των λαϊκών μαζών, κυρίως, η ψεύτικη εντύπωση, ότι τάχα η Πίστη στον Θεό και Δημιουργό μας δεν έχει θέση στη ζωή και ακόμη ότι η Επιστήμη και Πίστη δεν συμβιβάζονται, αλλά ανταγωνίζονται. Και σαν συνέπεια σ’ αυτόν τον κατήφορο, άρχισαν να φυτρώνουν οι ανάλογοι καρποί: Επιστημονική ασυ­νειδησία!

Ο Haeckel στο βιβλίο του: Natϋrliche Schöpfungsgeschichte (φυσική ιστο­ρία της δημιουργίας) παρουσίασε (σελ. 242) σε τρεις φωτογραφίες το ίδιο ωάριο με μικρές παραχαράξεις του κλισέ και υποστήριξε ότι είναι τρία διαφορετικά ωάρια: το ωάριο του αν­θρώπου, το ωάριο του πιθήκου και το ωάριο του σκύλου. Έλπιζε ότι δεν θα αποκαλυπτόταν η πλαστογραφία!

Την πράξη αυτή όμως την ανεκάλυψε ο Dr. Brass. Ο Haeckel, έπειτα από το θόρυβο που δημιουργήθηκε αναγκάστηκε να απαντήσει με την εφημερίδα Berliner Volkszeitung (29.12.1908) και να ομολογήσει την παραποίηση που έκαμε! Έκαμε πλαστογραφία, αλλ’ είναι μικρή, έγραψε. Γιατί «μόλις» τα 6-9% από τις δημοσιευμένες εικόνες ήταν πλαστές. Να σχολιάσουμε περισσότερο το γεγονός; Δεν χρειάζεται...

Έτσι, συμπληρώνουν έναν ορ­γανισμό με ολάκερα σχεδιάσματα και σκίτσα υποθετικά, στα απολιθώματα που βρίσκουν: ένα δόντι εδώ, ένα μισό σαγόνι εκεί, ένα σπασμένο κρανίο παρέκει, κάποτε πλαστογραφημένο και αλλοιωμένο, όπως το περίφημο κρανίο του Πιλντάουν.

Άλλη περίπτωση είναι εκείνη με την πολυσυζητημένη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου. Επί του προκειμένου, θορυβοποιοί υλιστές, χρησιμοποίησαν αυτή τη θεωρία για να υποστηρίξουν αυθαίρετα και δογ­ματικά προσωπικές τους απόψεις, τις οποίες η αληθινή επιστήμη δεν παραδέχεται.

Απάτες κατ' εξακολούθηση...

Υπάρχουν εκείνοι που παραδέχονται στενό συγγενικό δεσμό του ανθρώπου με τον γορίλα! Αυτοί ψάχνουν και ακόμα ψάχνουν για να βρουν τον «ελλείποντα κρίκο» ανάμεσα πιθήκου-ανθρώπου!

Η πλαστογραφία έγινε από το C. Dawson το 1912, στο λεγόμενο «κρανίο του Πιλντάουν». Ο Dawson, για να γεφυρώσει το αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ πιθήκου και ανθρώπου, επεξεργάσθηκε με διάφορες χημικές ουσίες μια συνηθισμένη σιαγόνα πιθήκου. Έπειτα την παρουσίασε σαν πα­λαιοντολογικό απολίθωμα της πρώτης ανθρώπινης ζωής επί της γης!

Όμως, η απάτη του ξεσκεπάστηκε 40 χρόνια αργότερα, από τον καθηγητή της ανθρωπολογίας Qeiner στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. «Δεν υπάρχει κρυφό που να μη φανερωθεί.» 

Πρέπει εδώ να σημειωθεί χαρακτηριστικά, ότι «ο άνθρωπος του Πιλντάουν» επί 40 χρόνια θεωρείτο σαν ενδιάμεσος κρίκος στην εξέλιξη του πιθήκου σε άνθρωπο. Μέχρις ότου ανακαλύφθηκε, ότι το ανθρώπινο αυτό είδος, ήταν μία απάτη του ερασιτέχνη συλλέκτη απολιθωμάτων Dawson, που το 1912 βρήκε κοντά στο Πιλντάουν της Αγγλίας ένα κρανίο, και τα κόκαλα που το απάρτισαν, συγκεντρώθηκαν, άλλα από άνθρωπο και άλλα από πίθηκο, ενώ μερικά δόντια είχαν λιμαριστεί, και στην πραγματικότητα μέρος από το υλικό των οστών δεν ήταν απολιθωμένο, αλλά το είχε βουτήξει σε μία χημική ουσία, για να φαίνεται παλιό. Η απάτη απο­καλύφθηκε μόλις το 1953! Μετά 40 χρόνια! Δηλαδή για 40 χρόνια, δέσποζε η απάτη!

Έχουμε ακόμη κι άλλο σύγχρονο παράδειγμα. Είναι ο πόλεμος που εξα­πέλυσε ο κομμουνισμός της Ρωσίας κατά του συμπατριώτη τους βιολόγου Ν. Βαβύλωφ (1887-1942). Επειδή ο Βαβύλωφ, ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες του κόσμου, υποστήριξε ­ ύστερα από αυστηρές επιστημονικές παρατηρήσεις του - την "τελολογία» δηλαδή τη σκοπιμότητα στη φύση και ερ­χόταν έτσι σε αντίθεση με τον υλισμό, το άθεο κράτος τον απεμάκρυνε από τη θέση του και τον εξόρισε στη Σιβηρία. (Υπάρχει η πεποίθηση ότι τον δολοφόνησαν).

Η απιστία δεν ανεχόταν τη φωνή της γνήσιας επιστήμης, η οποία συμφωνούσε με τις αλήθειες της Πίστης στην Αγία Γραφή, τον άγιο Λόγο του Θεού μας.

Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι εκεί­νοι που φωνασκούν, ότι η Επιστήμη και η Πίστη είναι αντίπαλοι, θέλουν την Επιστήμη διά της βίας και αυθαίρετα να την εμφανίσουν υπέρμαχο και σύμμαχο του ιδεολογικού τους «πιστεύω» και των πολιτικών τους σκοπιμοτήτων.

Φυσικά σ’ όλες τις αχαρακτήριστες πράξεις η Επιστήμη καθ’ εαυτήν είναι αμέτοχος. Για το δόλο και ανεντιμότητα ευθύνονται ορισμένοι, για τους οποίους έχει εφαρμογή το του Πλάτωνος: «Πάσα επιστήμη χω­ριζόμενη αρετής, πανουργία εστί.»

Κατά το τέλος του 1955 ο παγκόσμιος τύπος ανάγγειλε ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι οι επιστήμονες Fraenkel-Conrad ­και Williams πέτυχαν τη σύνθεση της ζωής. Αυτοί ασχολούνταν με την έρευνα των ιών (τα πιο μικρότερα μικρόβια).

Η είδηση παρουσιάστηκε αληθοφανής και υπήρξε εντυπωσιακή. Το διατυμπανιζόμενο επιστημονικό επίτευγμα φαινόταν, ότι έλυνε το πρόβλημα της αυτόματης γένεσης. Απ’ αυτό προκλήθηκε σάλος και οι υλιστές επέτειναν τις αντιχριστιανικές θριαμβολογίες τους κραυγάζοντας, ότι η επιστήμη διέψευσε την Αγία Γραφή (!) η οποία προϋποθέτει Δημιουργό και αντιτίθεται στην αυτόματη και τυχαία γένεση της ζωής.

Αυτό, όμως, αποδείχτηκε, ότι ήταν σαπουνόφουσκα, η οποία πολύ γρήγορα διαλύθηκε. Γιατί, οι ίδιοι ερευνητές και όλοι οι ορθοφρονούντες βιολόγοι, διέψευσαν την ανακοίνωση των εφημερίδων: το αποτέλεσμα του πειράματος παρουσιάστηκε διαστρεβλωμένο. Και δημιουργήθηκε έτσι το κατάλληλο κλίμα, ώστε να επισκοτιστεί - έστω και προς καιρό – η αλήθεια.

ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ μεγάλη και αξιοθρήνητη απάτη: Ο ΥΛΙΣΜΟΣ.

Τι είναι ο Υλισμός ή υλιστική κοσμοθεωρία; Ο Υλισμός είναι η θεωρία που παραδέχεται ότι όλα τα φαινόμενα και γεγονότα που συμβαίνουν στον κόσμο, έχουν σαν αιτία αποκλειστική την υλική μόνο πραγματικότητα. Δηλαδή, η ουσία και αιτία όλων των πραγμάτων, είναι η νεκρή και άψυχη ύλη. Συνείδηση, πνεύμα, ιδέες, λογική, συναισθήματα, Θεός είναι πράγματα ανύπαρκτα και φανταστικά.

Όλα ξεκινούν από την ύλη και ενέργεια. Όλα τελειώνουν στον κόσμο αυτό μας λένε και ο μοναδικός σκοπός της ανθρώπινης ζωής, είναι η απόλαυση των υλικών αγαθών. «Ας φάμε και ας πιούμε διότι αύριο πεθαίνουμε και τίποτε δεν υπάρχει μετά τον θάνατο» λένε οι άπιστοι. Πόσο, όμως, γελιούνται!

Αυτό είναι το πρακτικό συμπέρασμα του ανθρώπου που ζει την υλιστική ζωή. Σήμερα υπάρχουν πολλοί που σκέπτονται με αυτό τον τρόπο. Και ισχυρίζονται πως αυτά που υποστηρίζουν, ότι είναι συμπεράσματα της Επιστήμης!

Εδώ θα αναφέρουμε μία γνώμη μόνο του μεγάλου χημικού καθηγητή Λήμπιχ (1850) τότε ακριβώς που μεσουρανούσε η υλιστική κοσμοθεωρία με τους πρωταγωνιστές του υλισμού στη Γερμανία, τους φυσιολόγους Μολεσό, Μπύχνερ, Φόχτ και Φόϋερμπαχ.

Έγραφε τότε ο Λήμπιχ: «Δεν είναι οι διακεκριμένοι φυσιοδίφες εκείνοι που υποστηρίζουν τα ψεύδη και αντιεπιστημονικά δόγματα του υλισμού, αλλά είναι οι απλοί μαθητευόμενοι των φυσικών επιστημών, οι οποίοι εξαπατούν τους αμαθείς και την άκριτη νεότητα με το να διακηρύσσουν αρχές, τις οποίες αποκηρύσσει και καταδικάζει η Επιστήμη.»

Παρ’ όλα αυτά συνεχίζεται ως τις μέρες μας εντυπωσιακή, η διάδοση των υλιστικών αρχών, αν και οι σοβαροί επιστήμονες δεν συμφωνούν με τις αντιλήψεις των υλιστών.

Ο Υλισμός, όμως, στηρίχτηκε ακόμα επάνω σ’ ένα μεγάλο ψέμα. Το ψέμα, ότι οι κορυφαίοι φυσικομαθηματικοί, χημικοί, ιατροί του παρελθόντος ήσαν υλιστές. Αυτό όμως δεν είναι καθόλου αλήθεια. Υπήρχαν και υπάρχουν πάντοτε επιστήμονες και μάλιστα μεγάλοι με βραβεία Νόμπελ που πιστεύουν στον Θεό. Πολλοί δε αρνητές και άπιστοι επιστήμονες έχουν μεταστραφεί στην Πίστη στον Θεό και τη Βίβλο.

Η απάντηση της νεώτερης Φυσικής και Χημείας είναι κυριολεκτικά συντριπτική για τον υλισμό. Μίλησε με τους κυριότερους εκπροσώπους της, τους θεμελιωτές της Φυσικής, όπως είναι οι Γερμανοί Max Plank, Einstein, Heisenberg, οι Άγγλοι Isaac Newton, Dirac, ο Γάλλος De Broglie, οι Αμερικάνοι Millikan, Compton και πολλοί άλλοι αποστόμωσαν τους εκλαϊκευτές και προπαγανδιστές της υλιστικής κοσμοθεωρίας.

Και τι είπαν οι φυσικοί αυτοί: «Ο Υλισμός δεν μπορεί να στηριχθεί στις ανακαλύψεις της νεώτερης Επιστήμης».

Οι πρωτοπόροι αυτοί ερευνητές, πίστευαν στον Θεό και δέχονταν την ύπαρξη του πνευματικού κόσμου.

 

Η ανθρώπινη καρδιά

 

 

ΑΞΙΖΕΙ τον κόπο, να περιεργασθούμε για λίγο την ανθρώπινη καρδιά, η οποία μαζί με το κυκλοφοριακό σύστημα, κατά τον καθηγητή της Ιατρικής κ. Βαλαώρα, αποτελεί την «τελειότερη βιολογική μηχανή».

Παρ’ όλον δε, ότι την κακομεταχειριζόμαστε, λειτουργεί κανονικά επί πολλά χρόνια, αθόρυβα, χωρίς την παρέμβαση κανενός μηχανολόγου. Απολύτως κανένας δεν την παρακολουθεί, δεν την φροντίζει και σταματά όταν πάρει την εντολή από τον ουράνιο Κατασκευαστή της.

Το αίμα, που διακινεί η καρδία το εικοσιτετράωρο, θα μπορούσε να γεμίσει μια δεξαμενή δέκα κυβικών μέτρων! Όλες οι φλέβες, αρτηρίες, τριχοειδή αγγεία κλπ., που μεταφέρουν στον οργανισμό το αίμα, μπορούν να σχηματίσουν ένα πελώριο οδικό δίκτυο μήκους 96.000 χιλιομέτρων! Δηλαδή καλύπτουν το ένα τέταρτο της απόστασης μεταξύ της Γης και της Σελήνης!

Η καρδιά, σαν αντλία μεγέθους γροθιάς, κτυπά περίπου 70 φορές το λεπτό και δια μέσω των αρτηριών προωθεί νύχτα και μέρα το οξυγονωμένο αίμα. Συγχρόνως δε δια μέσω των φλεβών απομακρύνει το διοξείδιο του άνθρακα από τα 100 τρισεκατομμύρια κύτταρα του σώματος. Έτσι γίνεται σπουδαίο αμυντικό όπλο, που εξυγιαίνει τον οργανισμό και τον προφυλάσσει από αρρώστιες και άλλες κακοπάθειες.

Το ΑΙΜΑ αντίθετα προς το νόμο της βαρύτητας, με γρήγορη και αδιάκοπη ροή, ανεβαίνει από τα πόδια έως την κορυφή του κεφαλιού. Έτσι κυκλοφορεί μέχρι των ακροτάτων σημείων του σώματος και όλη αυτή η αδιάκοπη και ταχύτατη κίνηση γίνεται χωρίς να προκαλεί σε μας ενόχληση ή απασχόληση εκ μέρους μας, χωρίς καν να την καταλαβαίνουμε και διαρκεί όσα χρόνια ζει ο άνθρωπος.

Ο θαυμαστός αυτός μυς κτυπάει γύρω στις 100.000 φορές το 24ωρο (κάπου 40 εκατομμύρια φορές το χρόνο), και κυκλοφορεί το αίμα 600 φορές το 12ωρο σ’ όλο το σώμα! Στο διάστημα των 50 χρόνων η καρδία κτυπάει δύο δισεκατομμύρια φορές! Ο «ερυθρός ποταμός» της ζωής, το αίμα, κυκλοφορεί με αναρρόφηση και πίεση με ρυθμικές συστολές και διαστολές της καρδίας, χωρίς να βλάπτει τα εύθραυστα  αιμοφόρα αγγεία του σώματος.

Το ακούραστο και δραστήριο αυτό όργανο ξεκουράζεται σε διάλειμμα 1/16 του δευτερολέπτου, το διάστημα που διαρκεί μεταξύ συστολής και διαστολής. Οι ειδικοί μένουν κατάπληκτοι εμπρός στο θέμα αυτό, που λέγεται καρδία. Όμως δεν είναι δυνατόν να αναφερθούν πόσοι πολύπλοκοι, πολυσύνθετοι, θαυμάσιοι, λεπτοί μηχανισμοί λειτουργούν ακόμη στο μυστήριο «καρδία».

Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ της Καρδιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ε.Βορίδης σε άρθρο του αναφέρει: «Ο οργανισμός μας έχει σε εφεδρεία, χίλιους μηχανισμούς προσαρμογής για εξουδετέρωση των αποτελεσμάτων της νόσου, από μόνος του».

Μια τελευταία ανακάλυψη –είδηση από τη Νέα Υόρκη- χαρακτηρίζεται «συγκλονιστική» και δίνει μια νέα διάσταση στην ενδονοκρινολογία. «Η καρδία, που για πολύ καιρό αντιμετωπιζόταν σαν ένας απλός μυς που παίζει το ρόλο αντλίας του αίματος, αποδείχθηκε ότι παράγει βιολογικά ισχυρές ουσίες, που πιθανόν δρουν σαν ορμόνες.

Οι ερευνητές δήλωσαν πως περαιτέρω μελέτες των χημικών αυτών ουσιών, μπορεί να οδηγήσουν σε αποτελεσματικότερες θεραπείες της πιέσεως, των καρδιακών παθήσεων και ορισμένων διαταραχών των νεφρών…».

Η ανθρώπινη επιστήμη συνεχώς ερευνά και συνεχώς ανακαλύπτει και νέα θαυμάσια έργα του μόνου σοφού Δημιουργού και Κυβερνήτου του Σύμπαντος κόσμου. Και μόνο η μελέτη του ανθρωπίνου οργανισμού με τα 100 τρισεκατομμύρια των κυττάρων του και τη σοφή κατασκευή, λειτουργία, και συνεργασία των τέλειων οργάνων του μας αφήνει κατάπληκτους, όταν καλώς χρησιμοποιούμε τη λογική μας, διότι πολλοί δυστυχώς το έχουν αχρηστεύσει και φέρονται ως άφρονες.

Όλοι οι μυς του σώματος εκπέμπουν ήχους όπως η καρδία!
Ο Αμερικανός βιοφυσικός καθηγητής Τζένερλαντ Όστερ ανακάλυψε, ότι οι μυς μας εκπέμπουν έναν ήχο. Τοποθέτησε μικρόφωνα στα μπράτσα διαφόρων πρωταθλητών και στις κνήμες μιας χορεύτριας.

Το να κρατιέται κανείς ακίνητος ή όχι μέσα στη θάλασσα του Ειρηνικού ωκεανού δε χρησιμεύει σε τίποτα, γιατί οι καρχαρίες καταφθάνουν αμέσως. Και αυτό που τον προδίδει δεν είναι το χτύπημα των ποδιών του, όπως θα νόμιζε κανείς, αλλά των μυών. Γιατί οι μυς μας δημιουργούν ένα συνεχές βουητό ηλεκτρικών σημάτων, που έχουν μήκος συχνότητας περίπου 25 Χερτς (μονάδα μέτρησης της συχνότητας) κάτι που ακούνε αμέσως οι καρχαρίες. Το ανθρώπινο αυτί είναι λιγότερο ευαίσθητο, δεν ακούει παρά το βουητό που έχει συχνότητα πάνω από 30 Χερτς.

Ο Όστερ συνέλαβε διαμέσου ηλεκτρονικών μικροφώνων, που τοποθέτησε σε διάφορα μέρη του σώματος, τα ηλεκτρικά σήματα που εξέπεμπαν οι μυς, που λειτουργούσαν κατά τη διάρκεια του σωματικού ελιγμού που πραγματοποιούσε η χορεύτρια, ο αθλητής κατά την άρση βαρών και ο μαραθωνοδρόμος κατά την περίοδο της άσκησης του.

Εξ άλλου η Αγγλίδα Μάργκαρετ Βινς ανακάλυψε με τη βοήθεια ενός ειδικού μικροφώνου, περίεργους ήχους χαμηλής συχνότητας που έβγαιναν από τα αυγά του ορτυκιού.

Σημείωσε, ότι αυτό το βουητό άρχισε τέσσερις μέρες πριν εκκολαφθούν τα αυγά. Για να καταλάβει καλύτερα τι συνέβαινε, η Μάργκαρετ έκανε μια μικρή τρύπα στο κέλυφος των αυγών, καλύπτοντας την με διάφανο πλαστικό. Και έτσι ανακάλυψε, ότι γίνονταν μυϊκές κινήσεις τη στιγμή που εκπέμπονταν οι ήχοι.

Ακόμα πιο περίεργο: Αντιλήφθηκε ότι οι μυϊκοί ήχοι ενός εμβρύου τόνωναν τα γειτονικά έμβρυα, κάνοντας τα να κοιμηθούν και να σπάσουν το κέλυφος. Μια ανακάλυψη, που μπορεί να εξηγήσει, γιατί τ’ αυγά που βρίσκονται κοντά το ένα στο άλλο εκκολάπτονται πιο γρήγορα από τα αυγά που είναι ξεχωριστά.

Παρά τις ανακαλύψεις αυτές, ο πιο ηχηρός μυς εξακολουθεί να είναι η καρδιά, λένε οι γιατροί. Σύμφωνα με τον Τζ. Όστερ, οι συσπάσεις του μυός είναι οι βασικοί πηγή του περίφημου καρδιακού κτύπου που αισθάνεται κανείς «όταν στήσει περισσότερο το αυτί του» στους ήχους που κάνει η καρδιά.

Για να διασκεδάσει κανείς, ας προσπαθήσει ν’ ακούσει τον εαυτό του. Αρκεί να χώσει απαλά τους αντίχειρες του στα αυτιά του και να σφίξει τις γροθιές του. Όσο πιο πολύ σφίγγεται κανείς, τόσο πιο πολύ αυξάνεται ο θόρυβος. Δεν είναι τίποτα. Είναι απλώς τα μπράτσα τους που εκδηλώνουν την παρουσία τους!

Για να το διαπιστώσετε, δοκιμάστε το.

 

 

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος

 

 

Αυτό το ΣΠΟΥΔΑΙΟ όργανο εκπέμπει περίπλοκα ηλεκτρικά κύματα και οι επιστήμονες δεν μπορούν να καθορίσουν με ακρίβεια ούτε πως παράγονται, ούτε πως συσχετίζονται με τις άλλες ηλεκτρικές εκκενώσεις, τις οποίες εκπέμπουν τα νευρικά κύτταρα.

Το μυστήριο των μυστηρίων...

Κόσμος όλων των μυστηρίων, κόσμος ανεξιχνίαστος, ο εγκέφαλος που γοητεύει τον μελετητή, όπως η πεταλούδα γοητεύεται από το φως – μονάχα που αυτός, λογικό ον, δεν καίει τα φτερά του. Καλύτερα γνωστός στην εποχή μας, ωστόσο απέχουμε πολύ, από το ν’ ανακαλύψουμε όλες τις κρυμμένες και μυστικές διόδους του. Πάντως η επιστήμη μπόρεσε να του αποσπάσει μερικές πληροφορίες, αν και η «σκέψη» του εγκεφάλου παραμένει ανεξιχνίαστη.

Ο νευροφυσιολόγος θεωρεί τον εγκέφαλο σαν έδρα πολλών και πολύπλοκων λειτουργιών όπως της ακοής, της όρασης, της όσφρησης, της γεύσης, της αφής κ.α.

Ενώ ο φιλόσοφος τον θεωρεί σαν το κέντρο της δημιουργικότητας, των συναισθημάτων, των ονείρων, της φαντασίας, του πόνου, της ευχαρίστησης, της δυσαρέσκειας, του φόβου, της αγάπης, της ευφυΐας, της μνήμης, της επιθετικότητας... «Μυαλό» στην κοινή γλώσσα, εγκέφαλος στην Ιατρική, θεωρείται δυστυχώς από μερικούς ανεγκέφαλους προϊόν της Φυσικής ή της Χημείας!

Όμως, το εξαιρετικά πολύπλοκο αυτό όργανο, αυτός ο ανθρώπινος υπολογιστής – για να μη μιλάμε μόνο για ηλεκτρονικούς εγκεφάλους – είναι το όργανο που παράγει κι όχι κάποιο προϊόν!

Ο εγκέφαλος μας μαθαίνει, αποθηκεύει, επεξεργάζεται απαντήσεις όπως ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής, αλλά είναι απείρως πιο πολύπλοκος απ’ όλους τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, μοναδικός, που έχει τη συνείδηση της ύπαρξης του και τη βεβαιότητα, ότι είναι «κάτι άλλο» από τον περίγυρο του έξω κόσμου.

Έρευνες και πειράματα απέδειξαν, ότι όχι μόνο τα νεογέννητα και τα πολύ μικρά παιδιά, αλλά ακόμη και τα έμβρυα δεν είναι παθητικά όντα, που δεν σκέφτονται τίποτε άλλο από τη διατροφή τους: είναι πλάσματα με τη δική τους προσωπικότητα, είναι άτομα με τη δική τους ψυχή.

Ο εγκέφαλος μπορεί ν’ αποθηκεύσει μια τεράστια ποσότητα πληροφοριών, με μια διαδικασία άκρως πολύπλοκη, σχεδόν άγνωστη κατά ένα μεγάλο μέρος. Τα πράγματα που θυμόμαστε και όλες οι αισθητήριες πληροφορίες εισρέουν στο νευρικό σύστημα με τη μορφή σημάτων – ηλεκτροπαλμών.

Κάθε ηλεκτροπαλμός διαρκεί μερικά χιλιοστά του δευτερολέπτου, και κατά κάποιο περίεργο τρόπο γίνεται μόνιμο υλικό αρχείου, σχηματίζοντας έτσι μνημονικές εγγραφές. Το πώς ακριβώς επιτυγχάνεται αυτό, πώς θυμόμαστε τα περασμένα, είναι και τούτο, ένα αίνιγμα ανεξιχνίαστο για την επιστήμη, όπως επίσης το ίδιο ισχύει και για τη φαντασία, την αφαιρετική ικανότητα, τη λαλιά, τη σκέψη, τη δημιουργικότητα, την... την...

Ωστόσο ο ανθρώπινος εγκέφαλος, που είναι τόσο μικρός είναι τέλεια εφοδιασμένος, ώστε να φροντίζει για το δικό του προγραμματισμό. Και καθώς συλλέγει τα μηνύματα του από τις αισθήσεις (της ακοής, όρασης, γεύσης, όσφρησης και αφής), θέτει σε κίνηση το λογικό που κανένας ανθρωποποίητος υπολογιστής δεν θα μπορέσει ποτέ να φτάσει. Αλλά και αν υποθέσουμε, ότι κάποτε τον φτιάξει, δεν θα έχει ποτέ καλοσύνη, εκτίμηση, ευγνωμοσύνη, αγάπη, ούτε ποτέ θα έχει μια καρδιά που να λατρεύει τον κατασκευαστή του, ούτε ποτέ θα μπορεί να σκέφτεται, να κρίνει, να λογικεύεται.

Στην επιφάνεια του εγκεφάλου και κατ’ επέκταση στο δέρμα του τριχωτού της κεφαλής παρατηρείται ηλεκτρική δραστηριότητα. Η καταγραφή της με κατάλληλο όργανο, μας δίνει το γνωστό «εγκεφαλογράφημα» που χρησιμοποιείται σαν διαγνωστικό μέσο στην Iατρική.

Ο εγκέφαλος και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής χρησιμοποιούν και οι δυο ηλεκτρική ενέργεια, υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά στην ποσότητα του ηλεκτρισμού που καταναλώνεται. Ένας μεγάλος ηλεκτρονικός υπολογιστής χρειάζεται για να λειτουργήσει μερικές χιλιάδες βατ. Ενώ ο εγκέφαλος που παράγει δικό του ηλεκτρισμό, του φτάνουν μόλις 10 βατ, όσο χρειάζεται ένας πολύ μικρός λαμπτήρας.

«Θαυμάσια τα έργα σου, Κύριε»!

Η είδηση αναφέρει: «Η σχέση μεταξύ πόνου και συναισθηματικής κατάστασης διευκρινίστηκε πρόσφατα χάρη στη σημαντικότερη ανακάλυψη η οποία γινόταν κατά την τελευταία δεκαετία στις έρευνες του πόνου: Την ανακάλυψη ότι, το σώμα κατασκευάζει χημικές ουσίες, οι οποίες έχουν τα πλείστα των χαρακτηριστικών της μορφίνης.

Οι ουσίες αυτές ονομάζονται εγκεφαλίνες και ενδορφίνες, και φαίνεται ότι υπάρχουν στο φυσικό σύστημα ελέγχου του πόνου. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι αυτές οι παυσίπονες ουσίες είναι 200 (!) φορές ισχυρότερες από τη μορφίνη.

Κι εδώ ακόμη μια άλλη θαυμαστή λειτουργία του ανθρωπίνου σώματος, η οποία αποδεικνύει την πανσοφία και αγαθή πρόνοια του Δημιουργού για το δημιούργημα των χεριών Του.

Στο σώμα μας υπάρχει «σύστημα ελέγχου του πόνου»! ώστε το ίδιο το σώμα να αυτοαμύνεται κατά του πόνου.

Όπως είναι γνωστό ο εγκέφαλος δεν ζυγίζει περισσότερο από 1500 γραμμάρια, παρ’ όλ’ αυτά συντονίζει τόσο καλά τον τεράστιο όγκο των μηνυμάτων που συγκεντρώνει, ώστε ένας σημερινός ηλεκτρονικός υπολογιστής, για να κάνει την ίδια δουλειά θα έπρεπε να είχε τον όγκο ενός από τους μεγαλύτερους ουρανοξύστες!

Μάλιστα συγκριτικά η διαφορά αυτή είναι πολύ μεγαλύτερη, γιατί υπάρχουν εγκεφαλικές λειτουργίες και μηχανισμοί, που δεν έχουν ακόμη πλήρως ερευνηθεί και κατανοηθεί. Πράγματι, καθώς αναφέρει ο Νομπελίστας ερευνητής Sperry, παρ’ όλες τις εντυπωσιακές Ιατρικές ανακαλύψεις του αιώνα μας, ο εγκέφαλος εξακολουθεί να είναι «ένα δάσος, από το οποίο η επιστήμη γνωρίζει ελάχιστα μόνο δέντρα».

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος διαθέτει γύρω στα 10 δισεκατομμύρια νευρικά κύτταρα, καθένα από τα οποία έχει χιλιάδες διασυνδέσεις, που στην Ιατρική ορολογία αναφέρονται ως «συνάψεις».

Ο αριθμός των τελευταίων υπολογίζεται γύρω στα 10 τρισεκατομμύρια! Είναι ακόμη φορτωμένος με 10 χιλιάδες φορές περισσότερες πληροφορίες απ’ όσες μπορεί να επεξεργαστεί ένας σύγχρονος ηλεκτρονικός υπολογιστής, που θεωρητικά σημαίνει, ότι χρειάζονται 10000 υπολογιστές για ν’ αποδώσουν το έργο ενός ανθρωπίνου εγκεφάλου, χωρίς να υπολογίσουμε και τις εγκεφαλικές διεργασίες, που είναι ακόμη άγνωστες και ανεξιχνίαστες.

Ακριβώς γι’ αυτό οι επιστήμονες καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι «ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι κομπιούτερ, διότι διαθέτει μια εκπληκτική μοναδικότητα».

Πράγματι είναι αμέτρητες φορές πιο περίπλοκος, πιο θαυμαστός, πιο μυστηριώδης πιο αποδοτικός ο εγκέφαλος, από οποιοδήποτε παραπλήσιο ανθρώπινο κατασκεύασμα. Και να σκεφτεί κανείς πως αποτελεί απλώς το υλικό όργανο επικοινωνίας της ανθρώπινης ψυχής με τον έξω κόσμο, τα προπύλαια του παγκάλου πνευματικού ναού της ψυχής, της οποίας οι λειτουργικές δυνατότητες είναι απείρως ανώτερες από τις εγκεφαλικές.  

Είναι βέβαια βλασφημία η σύγκριση της Παντοδυναμίας του Δημιουργού, με τα ανθρώπινα μηχανικά κατασκευάσματα, όσο εκπληκτικά και αν είναι. Πως να κατανοήσεις τις ιδιότητες του Άπειρου Θεού; Ο Θεός πάντοτε παραμένει ακατάληπτος.

Αλλ’ εάν δεν μπορείς να φανταστείς και να κατανοήσεις το τρισεκατομμυριοστό του δευτερολέπτου, το οποίο όμως παρ’ όλ’ αυτά είναι οντότητα, είναι υπαρκτό – υπάρχει, γιατί να ενοχλείσαι και να αρνείσαι να πιστέψεις, ότι υπάρχει ένα Ον με απροσμέτρητες Ιδιότητες και τελειότητες, μια Άπειρη και  Τέλεια Ύπαρξη, ο Θεός, που είναι «το όντως Ον», δηλαδή Αυτός, που πέρα από κάθε αμφισβήτηση υπάρχει, σύμφωνα με τη θαυμάσια διατύπωση του κορυφαίου Έλληνα φιλοσόφου Αριστοτέλη;

Δεν είναι αυθαίρετη και παράλογη η άρνηση αυτή;

 

 

Οι αισθήσεις μας

 

 

ΕΧΟΥΜΕ κατασκευάσει υπέροχες φωτογραφικές μηχανές, τηλεφακούς και οπτικά όργανα που φωτογραφίζουν στα σκοτεινά, χωρίς φως.

Όμως, κανένα απ’ αυτά τα οπτικά όργανα δεν συγκρίνεται με το ανθρώπινο μάτι!

Για να γίνει αυτή η θαυμασιότατη συσκευή, το μάτι, γεννιέται το ερώτημα: Πώς προσαρμόζονται τα κύτταρα των ιστών μεταξύ τους, για να παραχθεί το μάτι;

Αυτό είναι ανεξιχνίαστο μυστήριο, που δεν έχει γίνει ούτε ένα βήμα, προς τη λύση του. «Επάνω στον αμφιβληστροειδή χιτώνα του ματιού βρίσκονται τα οπτικά κύτταρα, τα λεγόμενα ραβδία και κωνία. Αυτά είναι υπεύθυνα για την όραση. Και τα μεν ραβδία είναι 1.000.000.000, τα κωνία 3.000.000.

Αυτά είναι ικανά να προσαρμόζονται σε περισσότερες από 100.000! διαβαθμίσεις εντάσεις του φωτός από το σκοτεινό μέχρι το λαμπερό.

Συγκεκριμένα στις άκρες αυτών των εκατομμυρίων ραβδίων και κωνίων βρίσκονται πέντε λογιών φωτοευαίσθητες ουσίες οι οποίες διεγείρονται βιοχημικά, όταν προσπέσει το φως.

Οι λειτουργίες και οι μηχανισμοί της όρασης, της ακοής, της ισορροπίας, της όσφρησης, της γεύσης και της αφής είναι υπερπολυσύνθετα φαινόμενα για τα οποία δεν είναι δυνατό να γίνει εδώ λόγος. Τώρα τούτο μόνο:

Ο άνθρωπος μπορεί να διακρίνει 2000 – 4000! διαφορετικές μυρωδιές, πολύ γρήγορα όμως αμβλύνεται (συνηθίζει) ακόμη και στην πιο έντονη μυρωδιά δυσάρεστη ή ευχάριστη, και μπορεί να αντιληφθεί οσμηρή ουσία όπως π.χ. του σκόρδου και σε ελάχιστη συγκέντρωση 0,0000000004 gr = τέσσερα δέκατα του δισεκατομμυριοστού του γραμμαρίου σε ένα λίτρο αέρα!!

Η ΟΣΦΡΗΣΗ στα ζώα είναι πολύ δυνατή σε σύγκριση με τον άνθρωπο. Η χημεία και η φυσική δεν έχουν ακόμη καθορίσει με ακρίβεια την οσμή. Στο βάθος της ρινικής κοιλότητας υπάρχει ο οσφρητικός βλεννογόνος και κολπώματα που καλύπτονται από χιλιάδες μικροσκοπικές τρίχες.

Αυτές τις ερεθίζουν τα μόρια της οσμής όταν εισπνέουμε αέρα, και με κάποιους μηχανισμούς στέλνονται σήματα στον εγκέφαλο, οπότε αισθανόμαστε το είδος της οσμής.

ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ υπάρχουν συμπλέγματα κυττάρων που ονομάζονται γευστικές απολήξεις. Αυτές στέλνουν σήματα στον εγκέφαλο σ’ ένα κεντρικό γλωσσικό νεύρο. Έτσι αντιλαμβανόμαστε τις βασικές γεύσεις: πικρό, γλυκό, ξινό, αλμυρό, στυφό, γλυφό, ενώ άλλα νευρικά κύτταρα στη γλώσσα μας δίνουν ακόμη συγχρόνως την αίσθηση της αφής, πυκνού, αραιού, κρύου, ζεστού, καυστικού (αεριούχα ποτά ανθρακούχα).

Ο μηχανισμός της διέγερσης των κυττάρων της γεύσης δεν είναι τελείως γνωστός! Πιστεύεται ότι μόρια διαλυμένων ουσιών, όταν έρθουν σε επαφή με τα γευστικά κύτταρα προκαλούν νευρική διέγερση. Αλλ’ αυτό δεν μας λέει τίποτε.

Το ανθρώπινο χέρι έχει γύρω στα 200 νευρικά κύτταρα σε κάθε τετραγωνικό εκατοστό. Αλλά και όλο το δέρμα του σώματος είναι ένας μανδύας,
γεμάτος από νευρικές απολήξεις.

Όταν πιάνουμε στη χούφτα μας ένα αντικείμενο ακανόνιστου σχήματος αντιλαμβανόμαστε τα βασικά ερεθίσματα του δέρματος: υγρασία, κρύο-ζεστό, πίεση, επαφή, μαλακό-σκληρό, πόνο.

ΕΝΑ ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΙΚΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ...

«ΕΑΝ ΕΝΑΣ μηχανικός μπορούσε μέσα σ’ ένα χώρο 16 περίπου κυβικών εκατοστών να κατασκευάσει ένα ηχητικό σύστημα που θα περιελάμβανε:

Και αv ακόμη κατόρθωvε να επιτελέσει αυτό το θαύμα της σμίκρυνσης, ίσως και πάλι, δεv θα έφταvε στην απόδοση και αντιγραφή της λειτουργίας του ανθρώπινου αυτιού.

Το αυτί μας βομβαρδίζεται από ερεθίσματα που έρχονται απ’ όλες τις κατευθύνσεις, ακούει ήχους που ένα παλλόμενο αντικείμενο ωθεί μόρια αέρα με συχνότητα ανάμεσα στις 15-15000 δονήσεις ανά δευτερόλεπτο.

Το αυτί μπορεί να κάνει το λεπτό διαχωρισμό μεταξύ της μουσικής που παίζουν τα βιολιά και οι βιόλες μιας συγκεντρωμένης ορχήστρας. Μπορεί να αγνοήσει τη βουή μιας κοσμοπλημμύρας και να ξεχωρίσει μια μοναχική γνώριμη φωνή.

Ακόμη κατά τη διάρκεια του ύπνου λειτουργεί, έτσι ενώ στο θόρυβο μεγάλης κυκλοφορίας μπορεί να κοιμάται ο άνθρωπος, όμως μπορεί να ξυπνήσει απότομα με την απαλή μελωδία ενός μουσικού ξυπνητηριού.

Τα ηχητικά κύματα μπαίνουν στον ακουστικό πόρο και πλήττουν το τύμπανο.    

Οι δονήσεις του τυμπάνου μεταδίδονται στο μέσο ούς κατά μήκος ενός μοχλού από τρία οστάρια, ο οποίος πολλαπλασιάζει την ισχύ τους κατά 10-15 φορές. Τα οστάρια τις μεταβιβάζουν σε μια μεμβράvη την ωοειδή θυρίδα, πίσω από το τρίτο οστάριο.

Η θυρίδα τις στέλνει δια μέσου του υγρού κοχλία που έχει σχήμα σαλιγκαριού και τα κύματα αυτά ερεθίζουv παλλόμενες τρίχες που μεταδίδουν σήματα στον εγκέφαλο μέσω του ακουστικού vεύρου. Στο σημείο αυτό, το ερέθισμα στο άκρο της αλυσίδας ακούγεται σαν ήχος ορισμένου ύψους.

ΛΟΙΠΟΝ: Το πολυπλοκότατο αυτό μηχανολογικό αριστούργημα έγινε μόνο του; Μήπως υπάρχει κάποια Διάνοια εδώ;

Δημιουργός ή τύχη;

Β.Ν.