Το ρολόι στον τοίχο του γραφείου, όπου η Αννέτ και ο Αντρέας περίμεναν, φαινόταν να κυλά πολύ αργά σε σχέση με τους δυνατούς κτύπους της καρδιάς της Αννέτ που περίμενε με αγωνία τη διάγνωση για τον γιο της. Έξω από το κτήριο η ζωή στην Ολλανδία κυλούσε ομαλά.
Τα τρένα έκαναν τα δρομολόγια τους, οι άνθρωποι ποδηλατούσαν γύρω από τα κανάλια, οι τουλίπες σήκωναν το κεφάλι τους προς τον ήλιο και η μυρωδιά από το φρέσκο ψωμί και τα γλυκά γέμιζαν τον αέρα.
Όμως, το μυαλό της Αννέτ ήταν αλλού. Η ζωή της ήταν επικεντρωμένη στο πώς να βρεί βοήθεια για τον γιο της τον Ντέσμοντ. Στην ηλικία των τεσσάρων χρονών, ο κόσμος του ήταν εκτός ελέγχου. Αναστενάζοντας η Αννέτ, σιωπηλά, επανεξέτασε τη σύντομη, θλιβερή ιστορία του γιου της. Ήταν δύσκολος από τη γέννηση του, κλαίοντας ασταμάτητα.
Στην ηλικία των τριών χρονών, ανέπτυξε σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς σταματώντας να επικοινωνεί με τους γονείς του. Από τότε περνούσε τις μέρες του, είτε τρέχοντας ασταμάτητα μέσα στο σπίτι είτε καθισμένος μόνος του κοιτάζοντας με απλανές βλέμμα.
Μιλούσε μόνο ακαταλαβίστικα, και ζούσε σε έναν κόσμο όπου ήταν ο μοναδικός χαρακτήρας. Έδειχνε πολύ λίγα συναισθήματα, εκτός από τις εξάρσεις θυμού.
Όταν ήταν τεσσάρων χρονών, άρχισε το σχολείο – δημιουργώντας χαώδη κατάσταση μέσα στην τάξη με τη συμπεριφορά του. Η δασκάλα του, είπε ότι κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει με αυτό το παιδί. Δεν τον άφηνε να μπεί στην τάξη, αν δεν περνούσε ένα εξάμηνο από διάφορες ιατρικές εξετάσεις. Τώρα, επιτέλους, θα μάθαιναν τι συνέβαινε.
Η γιατρός, που ήταν ειδική στον τομέα της και που ήταν αναγνωρισμένη στην Ευρώπη, καθάρισε τον λαιμό της και άνοιξε τον φάκελλο του Ντέσμοντ, «Ο γιός σας έχει σοβαρής μορφής, αυτισμό».
«Εντάξει», είπε ο Αντρέας γέρνοντας μπροστά, «πώς θεραπεύουμε αυτόν τον αυτισμό;».
«Δεν υπάρχει θεραπεία. Είναι μια δύσκολη ανικανότητα που εμφανίζεται τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής ενός παιδιού εξαιτίας μιας νευρολογικής δυσμορφίας που επηρεάζει τη λειτουργία του εγκεφάλου. Επιπρόσθετα από τον αυτισμό ο γιος σας έχει και διαταραχή συμπεριφοράς και είναι διανοητικά ανίκανος. Εισηγούμαι να εγγραφεί σε ένα ειδικό σχολείο για παιδιά με αυτισμό και ψυχιατρικά προβλήματα… Το καλύτερο που μπορείτε να περιμένετε είναι ότι κάποια μέρα θα τον δεχτούν σε ένα ειδικό σπίτι».
Ξαφνικά ο χρόνος για την Αννέτ σταμάτησε. Η καρδιά της άρχισε να κτυπά πιο αργά. Διερωτήθηκε πώς μπορούσε να κτυπά ακόμη.
Εκτός ελέγχου
Κατά κάποιο τρόπο, όμως, συνέχισε να κτυπά. Όμως, καθώς οι εβδομάδες έγιναν μήνες κατάλαβε ότι, όπως ο Ντέσμοντ, έτσι και αυτοί έχασαν τον έλεγχο της ζωής τους. Όλος τους ο κόσμος τώρα περιφερόταν γύρω από την κατάσταση του γιου τους.
«Η συμπεριφορά του ήταν τόσο απρόβλεπτη που οι φίλοι μας σταμάτησαν να έρχονται σπίτι μας. Πηγαίναμε μόνο να επισκεφτούμε στενούς συγγενείς», λέει η Αννέτ.
«Φροντίζοντας τον γιο μας, μας έπαιρνε όλη την ενέργεια μας. Κτυπούσε το κεφάλι του στο πάτωμα. Κοιμόταν πολύ λίγο. Αρνιόταν να φάει και ζύγιζε πιο κάτω από το κανονικό. Όταν γεννήθηκε ο αδελφός και η αδελφή του, ποτέ δεν έδωσε σημασία ή έδειξε κάποιο ενδιαφέρον για αυτούς. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν τα έντομα».
Χάνοντας την πίστη
Η Αννέτ ήταν Χριστιανή. Ο Αντρέας όχι. Στην εκκλησία η Αννέτ έβρισκε παρηγοριά, αλλά όχι απάντηση στον εφιάλτη που ζούσε και κατέστρεφε, όχι μόνο τον γιο της αλλά και τον γάμο και την οικογένεια της. Μέχρι την ηλικία που ο Ντέσμοντ έγινε εφτά χρονών, η Αννέτ έχασε την πίστη της ότι, ακόμη και ο Θεός δεν μπορούσε να τους βοηθήσει. Στην απόγνωση της, σταμάτησε να πηγαίνει εκκλησία.
Όμως, η ζωή συνεχιζόταν ακάθεκτη με όλα τα προβλήματα που βίωναν καθημερινά. Κάθε μέρα ο Ντέσμοντ πήγαινε στο ειδικό σχολείο και ερχόταν πίσω σπίτι στις 5:30 το απόγευμα. Η καθημερινή ρουτίνα και οι πολλές ώρες στο σχολείο τον εξαντλούσαν. Όμως, και έτσι, τα βράδια κοιμόταν πολύ λίγο για περίπου 4 ώρες ή και καθόλου. Αυτό σήμαινε και λίγες ώρες ύπνου ή καθόλου για τους γονείς του.
Η Αννέτ και ο Αντρέας ήταν συχνά κουρασμένοι και επιθυμούσαν μια αλλαγή για να ξεκουραστούν λίγο, όμως και η παραμικρή αλλαγή στη ρουτίνα της ζωής του Ντέσμοντ ήταν εκτός συζήτησης.
«Τα αυτιστικά παιδιά δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις αλλαγές ή σε αυθόρμητες εκδηλώσεις», εξηγεί η Αννέτ.
«Εάν ήταν μια όμορφη μέρα, δεν μπορούσαμε να πάρουμε την οικογένεια στην παραλία. Εάν θέλαμε μια εκδρομή στην παραλία, έπρεπε να εξηγήσουμε στον Ντέσμοντ για αυτό πολλές μέρες προηγουμένως. Μετά κάθε μέρα έπρεπε να τον υπενθυμίζουμε πότε θα πηγαίναμε στην παραλία. Όταν έφτανε εκείνη η ημέρα ακόμη και αν έβρεχε, έπρεπε να πάμε, διότι δεν μπορούσαμε να αλλάξουμε αυτό που περίμενε ο γιος μας. Κάθε μέρα ακριβώς στις 6 το απόγευμα δειπνούσαμε. Ακριβώς στις 7 βούρτσιζε τα δόντια του. Περνούσαμε όλο τον χρόνο μας προσπαθώντας να ικανοποιούμε τον Ντέσμοντ. Ο αυτισμός κυβερνούσε το σπίτι μας».
Επιλέγοντας να πιστέψω
Όταν ο Ντέσμοντ ήταν οκτώ χρονών, μια φίλη της Αννέτ την προσκάλεσε να πάει, μαζί της, στην εκκλησία που πήγαινε. Από τη στιγμή που η Αννέτ πέρασε μέσα, σε ένα μικρό εκκλησίασμα, ένιωσε την αγάπη του Θεού και την παρουσία του Αγίου Πνεύματος.
Όταν ο ποιμένας άκουσε την ιστορία της, της είπε τα πρώτα θετικά λόγια που είχε να ακούσει για χρόνια: «Αννέτ, ήρθες στο σωστό μέρος, διότι ο Θεός θέλει να θεραπεύσει τον Ντέσμοντ και θα το κάνει».
Η Αννέτ θύμωσε. Για οκτώ χρόνια ζούσε με ένα αυτιστικό παιδί. Μετά από χρόνια σε ειδικούς γιατρούς που έδιναν τη δική τους γνωμάτευση για την κατάσταση του Ντέσμοντ, πώς αυτός ο ποιμένας που δεν είχε καμιά σχέση με την ιατρική επιστήμη τολμούσε ακόμη και να εισηγηθεί ότι ο Θεός μπορούσε να τον θεραπεύσει;
Μετά, όμως, από λίγες μέρες η Αννέτ το ξανασκέφτηκε. Άρχισε να σκέφτεται το τι της είπε ο ποιμένας. «Μου διάβασε, θυμάται η Αννέτ, το Δευτερονόμιο 30:19 που λέει: «Επικαλούμαι σήμερα σε σας μάρτυρες τον ουρανό και τη γη, ότι έβαλα μπροστά σας τη ζωή και τον θάνατο, την ευλογία και την κατάρα· γι' αυτό, διαλέξτε τη ζωή, για να ζείτε, εσύ και το σπέρμα σου».
Άρχισα να το σκέφτομαι αυτό και να διερωτούμαι: «Εάν είναι αλήθεια; Μήπως η θεραπεία του Ντέσμοντ κρεμόταν από μια απλή επιλογή στο να πιστέψω ή να μην πιστέψω;».
Αποφάσισα να πάω πίσω στην εκκλησία και να κάνω ό,τι μου έλεγε ο Θεός να κάνω μέσα από τον Λόγο Του.
Παίρνοντας Θέση
Άρχισα να ακούω κηρύγματα που μιλούσαν για Θεία Θεραπεία καθημερινά. Ο ποιμένας στην εκκλησία, επίσης, άρχισε μαθήματα εβδομαδιαία πάνω στη θεία θεραπεία. Μέχρι τότε δεν ήξερα ότι είχα διαθήκη με τον Θεό, και δεν είχα ιδέα για το βάθος των υποσχέσεων που είχε η Θεία Κοινωνία. Δεν ήξερα ότι ο Θεός μισεί την αρρώστια, και ότι η αρρώστια προέρχεται από τον διάβολο. Δεν είχα αντιληφθεί ότι η Αγία Γραφή λέει ότι ο Ιησούς θεράπευε όλους που ήταν καταδυναστευμένοι από τον διάβολο. Και οπωσδήποτε δεν ήξερα τη δύναμη που είχαν τα λόγια μου.
Τα μαθήματα για την θεία θεραπεία άνοιξαν τα μάτια μου.
Ανεξαρτήτως του πόσο δύσκολη ήταν η κατάσταση του Ντέσμοντ, τίποτε δεν είναι αδύνατο με τον Θεό. Κατάλαβα ότι για χρόνια προσευχόμουν με φόβο και όχι με πίστη. Ήμουν, επίσης, δίγνωμη. Ζητούσα από τον Θεό να τον θεραπεύσει και μετά μιλούσα στο τηλέφωνο σε φίλους τη θλιβερή ιστορία της ζωής μας. Έπρεπε να αλλάξω τον τρόπο με τον οποίο προσευχόμουν, να προσέχω τα λόγια μου και, επίσης, να προσέχω με ποιον μιλούσα.
Σταμάτησα να κάνω παρέα με ανθρώπους που δεν πίστευαν ότι ο Ντέσμοντ θα θεραπευόταν. Και περισσότερο απ’ όλα άρχισα να μιλώ τα λόγια του Θεού πάνω στον γιο μου, αντί να λέω τα λόγια των ανθρώπων».
Η Αννέτ άρχισε, επίσης, να παίρνει τον Ντέσμοντ στην εκκλησία. Επειδή περνούσαν εκεί περίπου δυο ώρες, νόμιζε ότι θα δυσκολευόταν να τον κρατήσει ήσυχο. Προς μεγάλη της έκπληξη, μια ειρήνη έπεφτε πάνω στον Ντέσμοντ κάθε φορά που πήγαιναν εκκλησία. Ήταν το μόνο μέρος που ήταν σε απόλυτη ηρεμία.
Οπουδήποτε αλλού, οι αλλόκοτες συνήθειες του ήταν το ίδιο άσχημες όσο ποτέ. Η Αννέτ, όμως, το χρησιμοποιούσε αυτό για να διδάξει τον γιο της. Για ώρες και ώρες τον μάθαινε να λέει: «Είμαι θεραπευμένος».
Η Αννέτ συνέχισε να ακούει και να παρακολουθεί προγράμματα που μιλούσαν για θεία θεραπεία. Τίποτε, όμως, δεν είχε αλλάξει. Ο Ντέσμοντ συνέχισε να ζει στον κόσμο του, καθώς η ζωή της οικογένειας περιφερόταν γύρω του.
Για δυο χρόνια, η Αννέτ συνέχισε να αυξάνεται στην πίστη, χωρίς να κλονίζεται από τις καταστάσεις γύρω της. Στεκόταν απόλυτα στον Λόγο του Θεού που λέει, «Με τις πληγές του Ιησού, εσείς θεραπευτήκατε». Ο Ιησούς Χριστός πλήρωσε την τιμή για τη θεραπεία του γιου της πάνω στον Σταυρό του Γολγοθά, καθώς πλήρωσε και για τη σωτηρία του. Επειδή η Αννέτ το πίστευε αυτό, λάτρευε και δοξολογούσε τον Θεό, ανεξάρτητα από τις περιστάσεις!
Μια συνηθισμένη μέρα
Τίποτα δεν έδειχνε κάτι το ιδιαίτερο εκείνη τη μέρα. Το απόγευμα μετά το σχολείο, ο δεκάχρονος Ντέσμοντ έκανε κάτι που δεν ξανάκανε. Περπάτησε προς το μέρος της μητέρας του και την κοίταξε στα μάτια.
«Μαμά, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι», είπε. «Γιατί είμαι σε ένα σχολείο με παράξενα παιδιά; Δεν μιλούν το ένα προς το άλλο. Σπρώχνουν ο ένας τον άλλο κάτω. Τσιρίζουν…».
Δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τα μάτια της Αννέτ καθώς έτρεξε στο τηλέφωνο και είπε στον άντρα της να έρθει γρήγορα σπίτι γιατί το θαύμα τους έφτασε!
Ο Αντρέας τα παράτησε όλα και σε μερικά λεπτά βρισκόταν σπίτι τους. Για πρώτη φορά κάθισε κάτω και συνομίλησε με τον γιο του. Η Αννέτ δεν μπορούσε να σταματήσει το κλάμα.
Ο Αντρέας δεν μπορούσε να σταματήσει το χαμόγελο.
Ραντεβού με το Μέλλον
Μετά από αυτό το θαύμα, ο Αντρέας έδωσε την καρδιά του στον Κύριο Ιησού Χριστό, καθώς και οι γονείς της Αννέτ και άλλοι φίλοι και συγγενείς. Η Αννέτ και ο Αντρέας ζήτησαν από τους ειδικούς να επανεξετάσουν τον γιο τους.
«Παίζει με τα άλλα παιδιά, ακούει και επικοινωνεί καλά, είναι υπάκουος και είναι πολύ καλός με τους αριθμούς. Είναι ένα χρόνο πιο μπροστά με την ανάγνωση του. Δεν βρίσκουμε τίποτα το λάθος με τον γιο σας», τους είπαν.
Αυτές δεν ήταν οι μόνες αλλαγές. Ο Ντέσμοντ ποτέ δεν είχε μάθει ποδήλατο, δεν ήξερε να παίζει ποδόσφαιρο, ούτε άλλα αθλήματα. Τώρα οι κινητικές του ικανότητες ήταν φυσιολογικές.
Οι γονείς του τον επόμενο χρόνο τον έγραψαν σε κανονικό σχολείο, παρόλη τη δυσαρέσκεια που έδειξε η ψυχιατρική ομάδα στο ειδικό σχολείο.
Δεν υπήρχε επιστροφή. Ο Ντέσμοντ τώρα ερχόταν σε επαφή με εκατοντάδες παιδιά στην αυλή του σχολείου. Μέσα σε μερικές εβδομάδες έμαθε ποδήλατο και άρχισε να ασχολείται με διάφορα αθλήματα.
Μέχρι την ηλικία των δώδεκα χρονών, έμαθε όλα όσα έχασε τα προηγούμενα δέκα χρόνια.
Τώρα, ο Ντέσμοντ στα δεκαοκτώ του, σκοπεύει να σπουδάσει δικηγόρος. Είναι εξαιρετικά κοινωνικός, γεμάτος χαρά και χιούμορ.
«Το βουνό στη ζωή του Ντέσμοντ που ονομαζόταν αυτισμός δεν μετακινήθηκε μόνο. Διαλύθηκε! Πώς μπορείς να πεις ευχαριστώ για ένα τέτοιο θαύμα; Ευχαριστώ τον Θεό καθημερινά, γιατί είναι ο Θεραπευτής», λέει η Αννέτ.
Σήμερα, η ζωή του Ντέσμοντ δεν περιστρέφεται εκτός ελέγχου αλλά είναι γεμάτη με αγάπη, γέλιο και πίστη στον Κύριο μας Ιησού Χριστό, τον Σωτήρα μας. Το αγόρι, που κάποτε δεν είχε μέλλον, προχωρά μπροστά στο δικό του θείο μέλλον, και στην οικογένεια του, που κάποτε περιστρεφόταν γύρω από τον αυτισμό που τον κρατούσε αιχμάλωτο. Τώρα βρήκε κάτι άλλο, μια πιο θεϊκή τροχιά, στο φως του Γιου του Θεού.
Α. Ο.