Εκείνο το βράδυ, καθόμουν και σκεφτόμουν την πορεία της ζωής μου μαζί με τον Κύριο μου, και αναλογιζόμουν τα θαυμάσια και μεγαλεία που έχει κάνει αυτά τα 45 χρόνια και έκλαιγα από χαρά και δόξαζα τον Κύριο μου που ήρθε στη ζωή μου, και με ποιο τρόπο Τον γνώρισα.
Έστειλε παιδιά δικά Του από την Αγγλία και μου μίλησαν για τον Κύριο.
Καθώς τα αναλογιζόμουν όλα αυτά, ο Κύριος μου, μου μίλησε μέσα στην καρδιά μου: «Εγώ σε προγνώρισα προτού εσύ με γνωρίσεις, μάλιστα σε βοήθησα και θεράπευσα το παιδί σου».
Άρχισα να θυμάμαι και να κλαίω και να ευχαριστώ τον Κύριο μου.
Με έφερε πίσω, σχεδόν 55 χρόνια , όταν ο γιος μου ήταν 9 χρονών παιδί.
Πήγε με τα ξαδέλφια του περίπατο στα γύρω χωράφια, όλα μικρά παιδάκια, να μαζέψουν λουλούδια και να παίξουν.
Όταν γύρισαν στο σπίτι, ο γιος μου δεν αισθανόταν καθόλου καλά, πονούσε την κοιλιά του και έκλαιγε γοερά. Τηλεφώνησα του γιατρού μας, ήταν Κυριακή, αλλά μας δέχτηκε. Με ρώτησε: «Τι έφαγε και είναι σε αυτή την κατάσταση;».
Του λέω δεν ξέρω. Τηλεφώνησα στα άλλα παιδάκια που ήταν μαζί του και μου είπαν: «Θεία, έφαγε σπόρους από κουρτουνιά».
Η κουρτουνιά κάνει πάνω στα κλαδιά της αμυγδαλάκια - είναι ο καρπός της.
«Μάμα», μου λέει ο γιος μου, «έφαγα μισή κούνα».
Ο γιατρός δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση, διότι δεν του είχε ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Ο καρπός της κουρτουνιάς περιέχει δηλητήριο.
Τηλεφώνησε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, αν τους ξανά έτυχε παρόμοια περίπτωση, και του είπαν ότι δυο αδελφάκια έφαγαν τέτοιο καρπό και πέθαναν, δεν μπόρεσαν να τα σώσουν.
Ο γιατρός, σχεδόν άφησε τη δουλειά του, κλείστηκε στο γραφείο του, και άνοιγε συνέχεια ιατρικές εγκυκλοπαίδειες μήπως βρει κάτι για να αντιμετωπίσει αυτό το δηλητήριο. Αυτό κράτησε τρεις μέρες χωρίς να βρεθεί αντίδοτο.
Η γυναίκα του γιατρού, μου έλεγε: «Ο άντρας μου ούτε τρώει, ούτε πίνει, διαβάζει συνέχεια, είναι πολύ ανήσυχος και σπάνια βγαίνει από το σπίτι».
Εγώ προσευχόμουν στον Θεό με αυτά που γνώριζα. Δεν γνώριζα ακόμα τον Κύριο. Προσευχόμουν παντού. Την τρίτη μέρα το παιδί μου βρισκόταν σε δύσκολη κατάσταση. Έπεσε σε κώμα. Ουρούσε αίμα και τα αυτάκια του άρχισαν να μελανιάζουν.
Η νοσοκόμα μιλούσε με τον γιατρό έξω, αλλά δεν μπορούσα να ακούσω τι έλεγαν.
Της λέω μετά: «Τι λέγατε έξω με τον γιατρό;».
Μου λέει: «Ο γιατρός μού είπε να μην σου πω τίποτε, αλλά εμπιστευτικά θα σου πω. Μου είπε ότι το παιδάκι δεν θα βγάλει τη νύκτα, απόψε θα πεθάνει!».
Ήμουνα μόνη με το μωρό μου στο δωμάτιο, κρατούσα το χεράκι του, έκλαιγα και τον κοίταζα που έφευγε μέσα από τα χέρια μου.
Ξαφνικά είχα κλείσει λίγο τα μάτια μου και είδα μια όραση. Προσπάθησα και άνοιξα τα μάτια μου και είδα κοντά στο παιδί μου έναν άντρα ντυμένο με λευκό χιτώνα να μου χαμογελά και μετά χάθηκε. Νόμισα ότι ήταν όνειρο διότι δεν γνώριζα ακόμα τον Κύριο.
Μέχρι το πρωί, το μωρό μου σταμάτησε να ουρεί αίμα, βρήκε τον εαυτό του και ο γιατρός όταν ήρθε και τον είδε δεν πίστευε στα μάτια του.
Ο γιατρός λέει στο παιδί μου: «Από σήμερα θα σε φωνάζω Λάζαρο», και έτσι τον φώναζε όταν τον έπαιρνα κάποτε κοντά του για εξετάσεις.
Στο νέο νοσοκομείο Λεμεσού, όταν το έκτιζαν, είχαν φυτέψει πολλές κουρτουνιές για καλλωπισμό. Μετά το επεισόδιο με τον γιο μου, τις ξερίζωσαν όλες.
Όταν γνώρισα τον Ιησού ως Σωτήρα μου, ο Κύριος μου φανέρωσε ότι ήταν Αυτός που θεράπευσε το παιδί μου και όχι κανένας άλλος.
Ευχαριστώ τον γιατρό Α.Α. για τη βοήθεια του στην οικογένεια μου και την προσφορά του στην ιατρική επιστήμη και στους ασθενείς του. Αιωνία του η μνήμη.
Έλλη Μιχαηλίδου