Κεντρική σελίδα

 

 

 

Μηνύματα

 

 

 

Αλληλογραφία

 

 

 

Τα πιστεύω μας

 

 

 

Αιτήματα

 

 

 

Προσευχές

 

 

 

Γράψτε μας

 

 

 

Το περιοδικό

 

 


 

Στο επάγγελμα είμαι πιλότος. Έχω αφυπηρετήσει πριν μερικά χρόνια, αφού έκανα πάνω από 20000 ώρες πτήσεις στον αέρα!

Πριν την εμπειρία μου, που θα σας διηγηθώ πιο κάτω, δεν ήμουν Χριστιανός. Η γυναίκα μου, όμως, ήταν Χριστιανή. Ο θεός μου ήταν ο εαυτός μου και τα υλικά αγαθά. Είχα μιαν επιτυχημένη καριέρα ως πιλότος καθώς και άλλες επιτυχημένες επιχειρήσεις.

Ξυπνούσα στο μέσο της νύχτας με ένα αίσθημα ότι χρειαζόμουνα κάτι περισσότερο στη ζωή μου. Νόμιζα ότι αυτό που μου έλειπε ήταν ένα πιο γρήγορο ιδιωτικό αεροπλάνο ή ένα καινούργιο γρηγορότερο αυτοκίνητο!

Μια νύχτα ξύπνησα και δεν μπορούσα να κουνήσω τα χέρια μου και τα πόδια μου χωρίς δυνατούς πόνους. Διαγνώστηκα με το σύνδρομο Guillain-Barré (GBS).

Το σύνδρομο Guillain-Barré (GBS) είναι μια γρήγορα αναπτυσσόμενη μυϊκή αδυναμία που προκαλείται από το ανοσοποιητικό μας σύστημα και το οποίο καταστρέφει το νευρικό σύστημα του σώματος μας.

Η ασθένεια αυτή με καθήλωσε στο κρεβάτι. Εκεί που πετούσα αεροπλάνα και έκανα κούρσες με αυτοκίνητα, βρέθηκα ξαφνικά να χρειάζομαι καθημερινά την ιατρική φροντίδα από νοσοκόμες και από τη γυναίκα μου, που ήταν κι αυτή νοσοκόμα.

Ο πόνος ήταν τόσο δυνατός στο σώμα μου που ακόμη και το ανοιγοκλείσιμο των ματιών μου, μου προκαλούσε δυνατούς πόνους. Όλο το νευρικό μου σύστημα ήταν στο έλεος αυτής της φοβερής ασθένειας. Δεν μπορούσα να κάνω οποιαδήποτε κίνηση στο σώμα μου χωρίς έντονους και φοβερούς πόνους. Η ζωή μου ξαφνικά έγινε ένα μεγάλο μαρτύριο.

Στην απελπισία μου να καταπολεμήσω την ασθένεια και να επιστρέψω σε μιαν πιο ομαλή ζωή, άρχισα να παίρνω ολοένα και μεγαλύτερες δόσεις των φαρμάκων που μου είχαν δώσει οι γιατροί. Νόμιζα έτσι ότι οι πόνοι θα υποχωρούσαν πιο γρήγορα! Τουλάχιστον, έτσι νόμιζα!

Μια μέρα οδήγησα το αυτοκίνητο μου, με μεγάλη δυσκολία, στην εξοχή όπου είχα ένα χωράφι που ήθελα να πουλήσω. Στην προσπάθεια μου να σταματήσω τους δυνατούς πόνους από το σώμα μου, πήρα όλα τα χάπια που είχα στο αυτοκίνητο! Αμέσως ένιωσα τα δάχτυλα μου και μετά όλο το σώμα μου να καίγεται. Κατάλαβα ότι έκανα ένα καταστροφικό λάθος.

Κατάλαβα ότι ήμουν στα τελευταία μου. Στην απόγνωση μου φώναξα δυνατά: «Θεέ μου, συγχώρεσε με.»

Πιστεύω ότι αυτά τα λόγια καθώς και οι προσευχές της οικογένειας μου, μου έσωσαν τη ζωή.

Είχα συνειδητοποιήσει εκείνα τα τελευταία δευτερόλεπτα της ζωής μου ότι είχα χαραμίσει τη ζωή που μου είχε δώσει ο Θεός με ασήμαντα και ανόητα πράγματα. Ουδέποτε είχα ευχαριστήσει και δοξάσει τον Θεό για τη ζωή που μου χάρισε.

Ξαφνικά ο δυνατός πόνος, που είχα για χρόνια, έφυγε από το σώμα μου. Ένιωθα υπέροχα. Βγήκα από το αυτοκίνητο και σαν κοίταξα πίσω είδα κάποιο άτομο να κάθεται στη θέση του οδηγού με το πρόσωπο γυρμένο στο τιμόνι.

Λέω στον εαυτό μου: «Μα, πού βρέθηκε αυτός στο αυτοκίνητο μου;» Σαν πλησίασα στο αυτοκίνητο κατάλαβα ότι αυτό το άτομο ήμουν εγώ! Είχα πεθάνει!

Αμέσως άρχισα να ταξιδεύω προς τον ουρανό – χωρίς καύσιμα αυτή τη φορά! Έβλεπα το σώμα μου να βρίσκεται στο αυτοκίνητο κάτω. Άρχισα να πανικοβάλλομαι. Έβλεπα τα δέντρα κάτω, το όμορφο τοπίο.

Σε ύψος περίπου 400 μέτρα από τη γη ξαφνικά παρουσιάστηκε μπροστά μου μια σήραγγα στην οποία μπήκα μέσα, με μεγάλη ταχύτητα. Δεν ένιωθα άνεμο στο πρόσωπο μου και δεν υπήρχε κανένα βουητό στα αυτιά μου, παρόλο που πήγαινα με μεγάλη ταχύτητα. Ήταν κάτι το παράξενο για μένα που είμαι πιλότος. Υπολογίζω ότι πήγαινα με την ταχύτητα του ήχου – 1200 χιλιόμετρα την ώρα.

Σε λίγα λεπτά βρέθηκα στο τέλος της σήραγγας. Είδα ένα μεγάλο φως, μπήκα μέσα στο φως και ξαφνικά βρέθηκα να πατώ σε γρασίδι που ήταν καλυμμένο κάπως με ομίχλη.

Σαν υποχώρησε η ομίχλη βρέθηκα να πατώ στο πιο όμορφο και ωραίο γρασίδι που είδα ποτέ. Ήταν ένα έντονο πρασινωπό χρώμα που δεν είχα δει ποτέ στη ζωή μου. Ήταν χάρμα οφθαλμών! Βρισκόμουνα στον Παράδεισο!

Δεξιά μου το γρασίδι συνέχιζε, με κάποια ομίχλη στην ατμόσφαιρα, και με ένα θαυμάσιο τοπίο να ξαπλώνεται στον ορίζοντα. Αριστερά μου, όμως, το γρασίδι άρχισε να παίρνει χρώμα αρχικά καφετί και μετά μαύρο μέχρι που άρχιζε μια μεγάλη χαράδρα με φλόγες να ξεπετιούνται μέσα απ’ αυτή.

Πλησίασα στη χαράδρα και είδα ότι ήταν σαν κρατήρας ηφαιστείου με φωτιά, στο βάθος, της οποίας οι φλόγες έφταναν μέχρι την επιφάνεια. Ξαφνικά είδα στο βάθος του ηφαιστείου ένα τέρας με μάτια κόκκινα σαν φωτιά να αναρριχάται και να έρχεται προς το μέρος μου. Φόβος και τρόμος με κυρίευσαν.

Μια πολύ άσχημη μυρωδιά που μύριζε σαπίλα και βρωμιά έφτασε προς το μέρος μου. Το σώμα του τέρατος που με πλησίαζε ολοένα ήταν σαν έναν κατάμαυρο σύννεφο και με πρόσωπο που είχε κόκκινα φλογερά μάτια επάνω του. Ήμουν καταφοβισμένος και τρομοκρατημένος.

Το τέρας με πλησίασε και φώναξε το όνομα μου. Με ήξερε με το όνομα μου! Είχε ένα απαίσιο τερατώδες πρόσωπο σαν ζώο που η επιθυμία του ήταν να με ξεσχίσει και να με κατασπαράξει. Στην απόγνωση μου έκανα μερικά βήματα πίσω και στράφηκα προς την αντίθετη κατεύθυνση που βρισκόταν το φως και φώναξα δυνατά μέσα στην απόγνωση μου: «Θεέ μου, βοήθησε με!»

Ξαφνικά είδα στο βάθος τρία λαμπερά φώτα να έρχονται γρήγορα προς το μέρος μου. Όταν έφτασαν κοντά μου, είδα ότι τα φώτα ήταν στην πραγματικότητα τρεις άγγελοι που ο Θεός έστειλε σε βοήθεια μου. Το τέρας που μέχρι εκείνη την ώρα ένιωθα την ανάσα του βαθιά στο σβέρκο μου, έτοιμο να με κατασπαράξει, υποχώρησε τρομαγμένο πίσω στην κόλαση. Αλληλούια!

Οι άγγελοι με πήραν και μου έδειξαν τη νέα Ιερουσαλήμ, μια τεράστια πόλη που έλαμπε με το φως της δόξας του Θεού και τα κτήρια της ήταν λαμπερά και φωτεινά σαν από χρυσάφι. Είδα μέσα στην πόλη αίθουσες μουσικής, αίθουσες γνώσης και μάθησης για ό,τι αφορά τα μυστήρια του Θεού.

Είδα, επίσης, ένα τεράστιο νηπιαγωγείο με όλα τα παιδάκια που οι μητέρες τους έκαναν εκτρώσεις ή είχαν κάποιο πρόβλημα στον καιρό της κύησης και πέθαναν μέσα στην κοιλιά της μητέρα τους. Όλα ήταν εκεί. Ο Θεός δεν χάνει κανένα μωρό. Είναι όλα αθάνατες και πολύτιμες ψυχές ενώπιον του Θεού Πατέρα μας.

Το αποκορύφωμα της επίσκεψης μου στον Παράδεισο ήταν όταν είδα τον Ιησού. Τα μάτια Του ήταν γεμάτα με συμπόνια και αγάπη αλλά και με λύπη για το πώς είχα ζήσει τη ζωή μου μέχρι εκείνη την ώρα.

Ήμουν ένας μεγάλος εγωιστής που δεν νοιαζόταν για κανένα παρά μόνο για τον εαυτό του. Είδα στο πρόσωπο του Χριστού μεγάλη αγάπη και έλεος για μένα, για μένα που δεν άξιζα καθόλου την αγάπη Του και το έλεος Του.

Ο Κύριος νοιαζόταν για μένα! Μαζί με την αγάπη Του είδα και ένιωσα τη συγχώρεση Του. Ω, η αγάπη και το έλεος του Θεού δεν έχουν τέλος (Ψαλμοί 103:11).

Σαν ήμουν στον Παράδεισο ο Θεός μού επέτρεψε να δώ τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου να προσεύχονται για μένα. Όταν τελικά επέστρεψα πίσω στο σώμα μου, ήμουν ένας καινούργιος άνθρωπος. Η ασθένεια που με μάστιζε για χρόνια εξαφανίστηκε! Ο Κύριος είναι ο Θεραπευτής μας. Και το πιο σπουδαίο, ο εγωισμός μου και η υλιστική ζωή που ζούσα μέχρι εκείνη την εμπειρία, εξαφανίστηκαν.

Τώρα νοιάζομαι πραγματικά για τον συνάνθρωπο μου διότι η αγάπη του Θεού είναι μέσα μου. Ο Κύριος με άλλαξε, με έκανε έναν καινούργιο άνθρωπο. Δόξα στον Κύριο μας και Θεό μας. Τώρα ζω για τον Κύριο και θέλω να κάνω το πανάγιο Του θέλημα στη ζωή μου.

«Αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι καινούργιο κτίσμα· τα αρχαία πέρασαν, δέστε, τα πάντα έγιναν καινούργια!» (Β Κορινθίους 5:17)

Τ.Γ.